Tags

, ,

Ik was zestien toen ik voor het eerst een computer aanraakte. Negentien voor ik iets nuttigs leerde waarvoor ik het apparaat kon gebruiken. Voorbij de dertig voor ik mijn eerste eigen PC aanschafte.

Mijn dochter groeit in een andere tijd op. Nog niet zoals het kind van Maurice de Hond, die op 2-jarige leeftijd al van alles leert dankzij een iPad, maar YouTube heeft ze al wel ontdekt.

Op schoot bij papa kijkt ze naar haar favoriete filmpjes. De site is ook perfect opgezet voor driejarigen. Als je een filmpje hebt bekeken, dan volgen er meteen suggesties voor andere clips die je misschien ook wel wil zien. Naast filmpjes van speelparadijzen, nagelakken (dat is een werkwoord in haar beleving) en glijbanen in zwembaden, kijkt ze vooral graag naar buitenlandse kinderprogramma’s. En dan niet eens de programma’s die ze kent van de televisie, maar tekenfilmseries die ze zelf heeft ontdekt, waar ze geen woord van verstaat.

De constante factor is Pocoyo, soms met Stephen Fry als verteller, maar meestal in het Spaans:

Dan is er Trotro, in het Frans of Duits:

Maar ook de kleine kale Caillou kijkt ze graag:

En eigenlijk ben ik wel trots op mijn dochter. Op DVD is die politiek correcte Dora nog populair. Op televisie de hele troep van Studio 100 van onze zuiderburen. Maar als ze zelf mag klikken, zit ze zonder problemen een tekenfilm in het Arabisch te kijken die ik niet eens kan terugvinden. Alleen jammer dat de Mother Goose club ook aan populariteit wint:

Zouden die ettertjes wel eens met een broek thuiskomen met zoveel modder dat je je afvraagt of de zandbak nu droog is? Ik geloof het niet. Maar ja, kinderen houden van liedjes, dus die van mij ook.

Nog even en Suus kan zelf inloggen op de computer. Ik denk dat ik de geschiedenisfunctie wel moet inschakelen. Toch soms even controleren of papa zo enthousiast blijft over de door haar gekozen filmpjes.

Advertenties