Tags

, , , , , ,

Een fragment uit mijn Olympisch dagboek (nog altijd verkrijgbaar), over een dagje werken in het Olympisch Park.

Aan het eind van de middag staan we met een groepje te kijken of er niemand over de hekken klimt. Niet echt het moeilijkste werk. Een groepje Australiërs komt op me af en vraagt me of ik een kaartje wil voor het hockey. Ze hebben er een te veel en willen die graag aan een van die fantastische vrijwilligers geven. Dit is een kaartje voor de finale. Al lang uitverkocht en meer dan honderd dollar waard. Ik besluit mijn baas er bij te roepen en hij besluit dat hij me niet kan missen die avond. De Australiërs die al snel door hebben dat ik uit Nederland kom, pleiten nog even voor me, maar hij geeft het kaartje aan een andere vrijwilliger die toevallig net voorbij komt en al klaar is met zijn shift. Het is natuurlijk wel een compliment, aan de andere kant had ik die finale natuurlijk graag willen zien. Maar ja, niets aan te doen.

Na het avondeten (dat elke dag steeds slechter wordt. In het begin ergerde ik me nog wel aan klagende collega’s, maar ik ben ondertussen toch geneigd mee te gaan in hun conclusie dat er op maandag gekookt wordt en de rest van de week eten we opgewarmde restjes) moeten we eerst weer helpen bij het Aquatic center, waar het bijna altijd fout gaat omdat ze de verkeerde hekken openzetten, maar daarna lopen we toch richting het Hockey stadion.

Daar doen we ons voor als het rolstoelteam en kunnen we zo doorlopen. Zie ik toch nog wat van de finale. Als we binnen komen scoort Nederland net 3-1 en er is minder dan 10 minuten te spelen. De wedstrijd lijkt beslist dus. Maar de Koreanen hebben vele fanatieke fans die de ploeg naar voren schreeuwen. Ook alle Australiërs lijken de kant te hebben gekozen van de Aziatische underdog. Dus ook al is er vrij veel oranje aanwezig in het stadion, je hoort de supporters niet. In de laatste 8 minuten scoort Korea nog 2 keer en er is een verlenging nodig.

Die is net gestart als via de radio doorkomt dat we nodig zijn. Dus ‘tot ziens hockey’ en ‘welkom terug zwembad’. Als gebruikelijk is de ergste drukte voorbij wanneer we aankomen, maar we kunnen nog wel even helpen. Daarna moeten we weer helpen op Herb Elliot en Olympic blvd. Ons vaste plekje lijkt het wel. Ik sta er weer met mijn megafoon iedereen de goede kant op te wijzen en neem tussendoor nog wat foto’s voor vele bezoekers, wanneer ik eindelijk de eerste oranje shirts voorbij zie komen achter me.

Ik schreeuw, en dat is een stuk eenvoudiger met zo’n toeter voor je mond, om de uitslag en het blijkt dat ‘we’ gewonnen hebben. Niet dat je dat aan de fans kunt zien, maar Nederland heeft weer goud gepakt. Of het Nederlandse publiek ondertussen gewend raakt aan succes, of dat hockey supporters niet echt blij kunnen zijn, ik weet niet waar het aan ligt. Maar de meeste in oranje geklede toeschouwers die hier voorbij komen hebben een gezicht alsof ze naar een crematie gaan. De hele week hebben we hier spontane volksfeestjes gezien van een groepje Ethiopiërs dat hun lange afstandlopers meerdere medailles zagen winnen. Zweedse handbalfans, na weer een overwinning op weg naar de finale. Esten die hun tienkamper het eerste goud ooit zagen winnen. Australiërs die medailles vierden in sporten waarvan ze tot voor twee weken terug niet eens wisten dat ze bestonden, zoals Taekwondo. Cubanen en Brazilianen leken niet eens overwinningen nodig te hebben voor een spontaan feest. Maar niet de Nederlanders. Honderden, misschien wel duizenden komen voorbij. Ik zou bijna denken dat ze van Duitsche bloede zijn. Alleen maar een overwinning zien om te bevestigen wat ze eigenlijk al wisten. Ons land is beter dan de rest. Kunnen Nederlanders alleen maar vieren in het Heineken Holland House, waar de muziek verzorgd wordt door Blöf en Gordon, waar het bier net zo smaakt als thuis en waar de voertaal gewoon bekakt Nederlands is terwijl iedereen zonder uitzondering een of meerdere oranje kledingstukken aanheeft? Dit zijn de momenten waarop ik spontaan Duits en Spaans ga praten. Hier wil ik niet mee geassocieerd worden.

Advertenties