Tags

, , , ,

Ik ben al meer dan twintig jaar een liefhebber van honkbal. Maar een wedstrijd zie ik niet zo vaak. Toch is het elke keer weer een genoegen. Ook al verliest het Nederlands team in de halve finale van Puerto Rico. Honkbal is een lekkere langzame sport, genoeg tijd om rustig om je heen te kijken. Enkele observaties.

*   Ik ken weinig andere sporten waar men in het stadion uit een blikje mag drinken. Sterker nog, koelboxen en weekendtassen alom, hele families zitten te picknicken.

*   De spelersvrouwen van Puerto Rico zitten gewoon tussen het publiek.

*   Het Nederlands team krijgt vanuit het publiek aanwijzingen en aanmoedigen in liefst vier talen. Naast Nederlands vooral Engels en Spaans, maar ook Papiamento.

*   De eerste poging om een foto te maken lukt. Een fastball van 85 mph is midair te zien. Ik ben trots.

*   Er zijn te weinig woorden om de schoonheid van een opofferingsstootslag te beschrijven.

*   De DJ is een belangrijk man, het publiek doet mee met zijn muziek als het spel dood ligt. Van Frans Bauer, via Kabouter Plop naar Queen, van de Macarena en ‘wat ben je lelijk van dichtbij’, men zingt en danst soms zelfs mee.

*   Sterker nog. De pitcher van dienst (David Bergman) wacht met werpen totdat het publiek het hele refrein van ‘De Vlieger’ heeft gezongen.

*   Links voor me zit de enige Antilliaan zonder ritmegevoel. Terwijl iedereen ‘hey baby’ meezingt, klapt hij volledig uit de maat mee. Enthousiasme kan hem niet ontzegd worden.

*   Meerdere dames van, laat ik het voorzichtig ‘middelbare leeftijd’ noemen, om me heen zitten fanatiek mee te doen, laten blijken dat ze het spelletje snappen. Mooi.

*   Zonder uitzondering geeft het publiek een staande ovatie aan de winnende gasten uit Puerto Rico.

Schitterende sport, honkbal!

Advertenties