Tags

, ,

Reisje van de voetbal. Niet de meest culturele weekenden meestal. Om toch iets van programma te hebben, was er op de eerste avond een playbackshow. Verplichte deelname. Mijn groepje kreeg als thema ‘Foute plaat’. We mochten als laatste. Na de voorspelbare kerels in bikini’s en meezingers, konden wij met een nummer uit 1969 de avond afsluiten.

Destijds gezongen door de Zangeres zonder Naam, is het hedentendage onvoorstelbaar dat dit nummer ooit opgenomen werd.

De eerste regel van het refrein is al vreemd, maar de tweede regel ‘zoiets haal je niet in je huis’ komt volgens mij nog harder aan. Ik kan me niet herinneren dat mevrouw Servaes cynisme in haar repertoire had, kan me dus ook niet voorstellen dat ze een dubbele bodem in haar tekst heeft gelegd. Maar ik kan het natuurlijk mis hebben. Oordeel zelf maar.

’t Liep tegen Kerstmis, hij zocht in de stad
Of iemand voor hem soms een kamer nog had
Maar waar hij ook kwam, even keek men hem aan
Dan schudde men ‘nee’, en dan kon-ie weer gaan

refren’:
Hij was maar ’n neger, zo’n zwarte
Zoiets haal je niet in je huis
Omdat je ’t noodlot dan tartte
Want die zwarten zijn immers niet pluis

Hij zag door de ramen de kerstbomen staan
Met glinst’rende bellen en lichtjes eraan
Hij hoorde gezang, ozo vroom en devoot
Terwijl men voor hem alle deuren goed sloot

refren’

In ’t kerkje dat noodde, daar knielde hij neer
Bij ’t ruw-houten kribje, van ons Lieve Heer
Toen vroeg-ie zich af of dat kindje zo klein
Alleen maar voor blanken geboren zou zijn

refren’

Advertenties