Tags

, , , ,

Terwijl de samenleving verhardt, de politiek meedoet via asociale maatregelen, lijkt het wel of de Nederlander zijn geweten afkoopt door steeds meer aan goede doelen te doneren, elk jaar weer. Het KWF pakt het meest.

Ook zie je steeds meer mensen die zich laten sponsoren voor een buitengewone sportprestatie. Vroeger was het nog wel eens zo dat mensen zelf besloten dat ze een marathon wilden lopen, een berg opfietsen of een ontzettend eind te schaatsen, tegenwoordig word je overspoeld met mensen die zich pas omkleden nadat ze voor duizenden euri op papier hebben staan.

Erg populair is het om zes keer tegen de Alpe D’Huez te fietsen. Nu lijkt me een keer al een beste prestatie, maar goed, dat is voor een goed doel blijkbaar niet genoeg. Alpe D’Huzes is zo populair dat je ingeloot moet worden om mee te mogen doen.

Maar de goede doelen komen dichtbij. Zo is er de elastiekenkoers. Ik kan er niet te veel over zeggen, ik heb nog geen van de organisatoren gesproken. Nu hoeft dat ook niet perse, maar er zijn velen die zich geschoffeerd voelen omdat ze gepasseerd zijn. En terecht, in mijn ogen. En als ik de deelnemerslijst zie, kan ik maar een conclusie trekken. Peter zou zich rot lachen als hij wist hoeveel ‘roomsen’ er in zijn naam voor het goede doel fietsen.

Meer sympathie heb ik voor de zusjes De Vries. Zij zeggen gewoon hoe het is. Eerst wil je zelf lopen, dan pas koppel je er een goed doel aan. Ik hoop dat ze veel binnen halen voor het goede doel. Maar nog meer hoop ik dat ze plezier gaan beleven aan het lopen van de New York Marathon.

Zelf ben ik door een vrienden overgehaald om ook eens tegen een berg op te fietsen. Gelukkig zaten we al snel op een lijn. Geen training, geen speciale kleding en zeker geen goed doel. Gewoon met een aantal vrienden een berg uitzoeken, huurfietsje regelen, naar boven zien te komen en het dan op een zuipen zetten. Omdat het kan. En goede doelen krijgen op andere momenten wel mijn tijd, aandacht of geld.