Tags

, , , , , ,

Gisteren begon in Oostenrijk de competitie weer. Daarmee is de winterstop definitief achter de rug. Vorige maand ging ik in Itter op zoek naar het voetbalveld dat ik op de plattegrond had gevonden. De laatste skidag zat er op, het was een mooie zonnige dag. Even een foto maken voor mijn serie Van der Meest, dacht ik.

Er klonk muziek vanuit het clubhuis, ik zag iemand op het besneeuwde veld. Ik begreep niet wat hij aan het doen was. In de middeleeuwen zou het een boer zijn geweest die zijn akker bezaaide. Nu stond hij op een voetbalveld, tot over zijn enkels in de sneeuw. Hij zag me lopen en kwam naar de kant van het veld. Zijn bak bijvullen, maar vooral verlegen om een praatje leek het. Nieuwsgierig als ik ben, geen probleem voor mij. Al snel begreep ik dat het dorp te klein was voor deze club. Het eerste was gefuseerd met Hopfgarten, een paar kilometer verderop. Hier speelde slechts nog ‘nachwuchs’. Jeugd dus.

Over een paar weken zou het seizoen weer beginnen, omdat er veel sneeuw was gevallen deze winter, moest hij de natuur een handje helpen. Zand/cement strooien op de sneeuw betekende niet alleen dat het sneller zou gaan smelten, ook het veld zou er beter uit te voorschijn komen. Weer wat geleerd, ik had het nog nooit gezien. Ik vertelde hem dat ik wat foto’s wilde maken, hij vond het prima en ging verder met zijn werk.

De langlaufloipes naast het veld, de bergen op de achtergrond en deze eenzame noeste kracht op het veld, het beeld vond ik schitterend. Vooral ook om te zien waar dan ook ter wereld voetbalverenigingen niet kunnen zonder vrijwilligers. Zoals deze man die een maand voordat het seizoen weer op gang komt, terwijl iedereen in het dorp nog druk bezig is met het skiseizoen, zich in het zweet werkt.

Advertenties