Tags

, , , , , ,

Vanaf de autobaan was het me al meer dan eens opgevallen. Maar ik reed altijd alleen en de weg vroeg al mijn aandacht. Maar er was een kerkhof, dat wist ik zeker. Afgelopen zomer zat ik voor het eerst naast de chauffeur. En ik zag een erg grote begraafplaats.

Vanuit de stad kwam je wel op de Montjuic, maar een doorgang naar het kerkhof vond ik er niet. Op weg naar het vliegveld moest het dus toch maar er van komen. Ervaren reizigers hoeven niet perse twee uur voor de vlucht er te zijn, was ons excuus. We namen de afslag van de autobaan en stonden al snel voor het kerkhof. Even twijfel. Parkeren, lopen? Volgens mij mag je doorrijden. Toch?

Even later reden we door de vele straten die de begraafplaats bleek te hebben. Sterker nog, er waren zelfs bushaltes. Het was onmogelijk dit allemaal lopend te bekijken, zo groot bleek het te zijn. We reden omhoog, het uitzicht werd steeds mooier. Ironisch, aangezien de bewoners toch niet van het schitterende uitzicht kunnen genieten. De bezoekers daarentegen wel.

De Cemeterio Montjuic bleek een van de mooiste begraafplaatsen die ik ooit bezocht. Met bijna lege batterijen, een zo goed als vol geheugenkaartje, erg weinig tijd voor we op het vliegveld moesten zijn, waren mooie foto’s eigenlijk al uitgesloten. Even snel een paar kiekjes dan maar.

De conclusie dat je hier dagen nodig hebt was simpel, frustrerend en onvermijdelijk. Dat EasyJet niet zou wachten ook. De balie sloot nadat we ons incheckten, we moesten rennend naar de gate. Maar ik had het niet willen missen. Voor degenen die mooie foto’s willen zien, is er altijd nog Google images. Nog beter is gewoon zelf gaan.