Tags

, , , ,

Gisteren precies tien jaar geleden begon ik aan mijn huidige baan. Tot dat moment was ik er in geslaagd om nergens langer dan een jaar te werken. Ooit sprak ik die ambitie uit toen ik mijn diploma in ontvangst mocht nemen. 2000 halen zonder vaste baan. Ook daarin slaagde ik zonder enig probleem.

Toen ik eind 2001 aan deze baan begon, heb ik velen gevraagd mij te waarschuwen als ik hier tien jaar later nog zou zitten. De laatste weken en maanden heeft niemand mij gewaarschuwd. Nu is het te laat.

De afgelopen jaren heb ik regelmatig getwijfeld of ik dit werk nog veel langer zou kunnen volhouden. Vooral de politiek binnen de grote monsterorganisaties in het onderwijs staat me erg tegen. De grote hoeveelheid mensen die wel op de loonlijst staan, maar geen les geven verbaast me elke dag weer. De bureaucratie. De eeuwige bezuinigingen. De vergrijzing om me heen, waardoor ik nog steeds erg jong ben, terwijl ik als zij-instromer niet eens erg jong begon.

Aan de positieve kant: Ik zat vandaag thuis te werken, kan mijn eigen tijd dan indelen, ontwikkel eigen materiaal voor sommige vakken. Gisteren liep ik in Deventer in een heerlijk najaarszonnetje, waar twee tweedejaars studenten een rondleiding gaven aan de eerstejaars. Prachtige opdracht in het kader van het vak Reisbegeleiding. Praktijkonderwijs optima forma. Ik werk met mensen, niet met getalletjes, niet met producten. Mijn winst is niet in geld uit te drukken, maar als ik het goed doe, heb ik iemand geholpen op weg naar de toekomst. Dat idealisme wil ik niet kwijtraken.

Elke baan heeft zijn voor en tegens. Nog tien jaar? Wie het weet mag het zeggen.

Advertenties