Tags

, , ,

Een geweldig televisieprogramma dat je sporadisch moet kijken is de reeks Classic Albums. Een uur lang kijken vele betrokkenen terug op het Album, dat toen nog gewoon de volgende plaat was, maar dat jaren later ineens een Classic Album bleek te zijn. Muziekfragmenten tussendoor, wat interviews, de geschiedenis wordt geduid.

Vooral degenen die geïnterviewd worden zijn leuk om te zien. Wat ze zeggen is niet eens zo belangrijk, sterker nog, dat verschilt per aflevering nauwelijks. Maar het beeld is toch zo sterk dat ik niet verder durf te zappen.

Zo is er de producer. De man die achteraf verklaart dat hij het allemaal wel zag aankomen. Die voelde dat ze met een bijzonder plaat bezig waren, die de ‘vibe’ wist over te brengen op vinyl. Classic Albums zijn overigens altijd op vinyl uitgekomen. De producer begint dan zijn eigen rol te marginaliseren, terwijl je aan hem ziet dat hij eigenlijk precies het tegenovergestelde bedoelt. Dus hij zegt: “De jongens hadden geweldig materiaal en voelden elkaar perfect aan, het kon haast niet anders dan dat dit een wereldplaat zou worden”, maar ondertussen probeert hij tussen de regels door de boodschap “zonder mij had dit zootje ongeregeld nooit een fatsoenlijke plaat gemaakt en had het nu onder een brug gelegen” over te brengen.

Het onbekende lid van de band komt dan aan het woord. Zo iemand die ’s ochtends bij de bushalte naast je staat, iets te oud aktetasje, net niet passend in dat pak dat gekocht is in de opruiming, waarvan je je niet kunt voorstellen dat hij ooit muziek heeft gemaakt, laat staan dat hij mee heeft gewerkt aan een Classic Album. En hij vertelt hoe trots hij is dat hij dit heeft gepresteerd, dat hij met grote artiesten in een studio stond.

De leukste vind ik altijd de geluidstechnicus. Je ziet hem zo in de lokale kroeg zitten. De moderne jukebox voorprogrammeren en dan achteloos aan de toog laten vallen dat hij nog het geluid heeft gedaan voor het nummer dat op dat moment door de boxen schalt. De stamgasten draaien weg, moeten spontaan naar de wc of krijgen ineens de drang om naar huis te bellen, maar er is altijd iemand die er in trapt en zijn hele verhaal moet aanhoren. In deze reeks krijgt hij de kans zijn verhaal aan miljoenen te doen. Hij gaat zitten achter zijn mengtafel, waar elke leek zich altijd afvraagt waarom er 417 knopjes opzitten, waar een stuk of vier, okay acht, meer dan genoeg lijkt. Dan draait hij wat aan een paar van die knopjes, zet een schuifje omhoog en ineens horen we alleen de achtergrondtrompet. En dan gaat hij ons uitleggen dat die trompet, die niemand ooit eerder gehoord heeft, het succes van dat nummer was. Zijn idee.

Ook grappig is de muziekjournalist. Deze is in de jaren zeventig blijven hangen, zijn haardracht en zonnebril (het interview wordt binnen gedaan) verraden hem (ik schreef eerst: geven hem weg, maar volgens mij is dat een anglicisme). De goede man gaat ons uitleggen waarom dit album precies het album was dat nodig was in die tijd. Hij geeft ons een geschiedeniscollege en probeert ook op die toon te doceren. Helaas vergeet hij dat, hoe goed dit album ook was, de geschiedenis niet verandert door een leuk deuntje. Zijn relativeringsvermogen is compleet verdwenen na dertig jaar in de muziekwereld. Hij weet niet meer wie er president van de VS is, maar kan ons wel vertellen dat over twee maanden de nieuwe CD van Rihanna uitkomt.

Tussen alle talentenjachten en realityshit is Classic Albums een heerlijk programma om een uurtje te blijven zitten.

Advertenties