Tags

, , ,

Het is al heel laat. Al lang donker. Eigenlijk moet ik dan al in bedje liggen, maar in Spanje hoeft dat niet. Leve de vakantie! Op het plein bij de fontein waren we vanmiddag ook al geweest, maar nu zijn er heel veel mensen. Papa tilt me uit mijn wagen en zet me tussen een heleboel kindjes. ‘Zitten’, zegt hij nog, maar ik kijk eerst nog eens om me heen, wat er hier aan de hand is. Papa is al weer weg. Kindjes achter me beginnen tegen me te praten, maar ik begrijp er niets van. Ze trekken ook aan mijn arm en been. Ik ga zitten en kijk mee naar de clowns.

Ze praten niet echt, hebben een fluitje in de mond. Ik begrijp er niets van. De Spaanse kindjes moeten wel lachen. De een staat te zwaaien en draait zich half om. Hij wijst naar papa. Mijn papa staat schuin achter het podium. Nou doet hij papa na. Hij gaat net als papa staan, met zijn armen over elkaar.

Iedereen klapt mee. Waarom weet ik niet. Papa ook niet, want die klapt ook niet mee. De twee clowns lopen nu naar hem toe en doen heel boos tegen papa. Dat vind ik niet leuk. Moet ik hem helpen? Papa lacht zelf nog wel, maar deze clowns vind ik niet lief. Even later doen ze weer gek, iedereen moet lachen. Ik niet. Ik ben boos op de clowns. Weer doen ze papa na. Ik ga papa helpen, al moet ik voor iedereen langs rennen. “Kom maar papa, ik help je wel!”. Gelukkig heeft hij zijn armen al klaar, daar kan ik zo in rennen. Nu klapt iedereen, ze kijken naar ons. Kan me niets schelen, niemand komt aan mijn papa! Stomme clowns.

Advertenties