Tags

, , ,

Karl WallingerDit is het origineel, maar iedereen kent de versie van Robbie Williams. Karl Wallinger is een groot muzikant. Niet eentje die om het jaar een nieuwe plaat uitbrengt, wel een die al jaren garant staat voor kwaliteit. Een eenmansband, World Party.

Vanmiddag in de auto luisterde ik naar Egyptology, een van mijn favoriete albums. Eigenlijk heeft hij er maar vijf gemaakt. Daar deed hij veertien jaar over. Kwaliteit boven kwantiteit. Toch moet het voor de voormalige Waterboy erg frustrerend zijn geweest (zelfs Oor’s popencyclopedie schreef dat letterlijk) dat een nieuw bandje een wereldhit scoorde met de sound van World Party. Iets wat hem zelf nooit gelukt is.

In 1987 bracht hij Ship of fools uit, mijn kennismaking. Week in, week uit, reed ik naar de platenzaak om te zien of de plaat eindelijk in de Top veertig stond, pas dan kon ik de single kopen. Drie weken met als hoogste notering 36 denk ik me te herinneren. Ik kan het mis hebben. Daarna volgde de opruimingsbak. Ik had ‘m toen natuurlijk allang gekocht.

Aan de andere kant van de Noordzee was Is it like today zijn grootste hit, hoger dan 19 kwam geen enkele plaat van hem. Al meer dan een decennium is het rustig rond Wallinger, niet gek na een aneurysma in 2000. Maar de stilte gaat verbroken worden, als ik de site van Karl Wallinger mag geloven. Een paar weken geleden verscheen het bericht over een nieuwe tour. Op de officiële World Party site gebeurt al twee jaar weinig, net zoals op MySpace.

Ik zou Wallinger graag eens live zien, in 1988 koos ik bewust het 2e concert van U2 in de Kuip, nadat ik de hele nacht in de kou had gelegen voor kaarten. Op die dag zou namelijk World Party in het voorprogramma staan. Later werden Wallinger en de zijnen vervangen door Chrissie Hynde en de Pretenders. Helaas.

Maar gelukkig zijn er die vijf geweldige albums, die ik allemaal nog regelmatig beluister. U toch ook?

Advertenties