Tags

, , , , ,

“Morgen ga ik naar Lisanne”, ze vertelt het op een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Toch bepaalt een tweejarige meestal niet zelf haar dagprogramma. Ook is ze nog nooit bij Lisanne geweest, al is zij wel haar beste vriendinnetje op de crèche, elke vrijdag is het een feest voor de dames.

Twee minuten geleden was ik daar nog, de moeder van Lisanne kwam ik bij de deur tegen. Ik ben bijna thuis, we zitten nog op de fiets, dus ik ben wel benieuwd waar haar opmerking vandaan komt. “Wat ga je dan doen bij Lisanne, spelen?”, vraag ik. “Nee, schoentjes wegbrengen.”, is het antwoord dat mij weer compleet verrast.

Ik kijk over haar hoofd naar beneden en zie een paar schoenen dat ik niet ken. De dames hebben hun schoenen omgeruild. Ik moet wel lachen en fiets door naar huis. Na het eten fiets ik met haar naar haar vriendinnetje. Die woont dichterbij dan zij weet. We worden hartelijk verwelkomd. Haar eigen schoenen staan al klaar.

Terugconstruerend komen we tot de conclusie dat de dames, samen net vijf jaar, niet alleen ons, maar ook hun leidster in de maling hebben genomen. Voor de dames is het geintjes allang verleden tijd; ze zijn aan het spelen, alsof ze elkaar niet de hele dag al gezien hebben.

Eigen initiatief voor de derde verjaardag, wat overkomt me over een decennium…