Tags

, , , ,

“Kijk mama, een clown!”. Kinderen en dronkaards spreken de waarheid, volgens het gezegde. Als ouders weet je dat het zo is, maar soms zou je willen dat ze het niet hardop deden. Haar referentiekader is natuurlijk beperkt, net 2 ½ jaar. Ze gaat ongegeneerd staan kijken bij de bushalte, terwijl haar moeder besmuikt lachend de andere kant op kijkt.

Ze heeft een punt. Oranje, roze en groene haren tref je normaal aan op een clown, niet bij een vrouw die overduidelijk al voorbij de vijftig is en gewoon bij een bushalte zit te wachten op het openbaar vervoer. De felrode lippenstift versterkt het imago. De pet en de plastic zonnebril (wit) helpen ook niet echt. Haar observatie duurt een half minuutje, al lijkt het wel een kwartier gevoelsmatig en komt dan genadeloos met haar volgende conclusie. “Korte beentjes, kan niet bij de grond”. Ze herkent het probleem meteen. Zelf overkomt het haar ook, bijna altijd, overal. Ze heeft weer gelijk. De dame (of toch clown?) zit wel op het bankje, maar is net niet lang genoeg om dan ook nog eens haar voeten op de grond te zetten.

Haar moeder doet een poging om in het engels uit te leggen wat dochterlief bedoelt. De mevrouw begrijpt het niet. Enigszins censurerend laat moeder het deel van de clown weg en vertelt alleen over de korte beentjes. Ze begrijpt het nog steeds niet. Met een enkel Spaans woord en vele gebaren komt de tweede poging tot uitleg beter over.

Voor haar is de nieuwigheid er af, ze heeft de clown gezien en gaat lekker bij mama op schoot zitten. Ze kijkt weer nieuwsgierig rond, is er nog meer leuks te zien? De dame met de veelkleurige haren wil haar een slokje laten drinken uit haar blikje, maar moeder gebaart dat ze dat niet zo’n goed idee vindt.

Toch is ze het voorval niet helemaal vergeten. Een paar minuten later in de bus door de straten van Barcelona wijst ze mama er op. “Kijk mama, de clown is ook in de bus.” Weer heeft ze gelijk.

About these ads