Tags

, , , ,

Vandaag precies een jaar geleden overleed Peter, de tijd stond niet aan zijn kant. Hij speelde al jaren mee in onze tourtoto, hij haalde dus net het einde van de Tour niet. Op de dag van de laatste tijdrit was voor hem een streep getrokken. Gisteren ‘won’ zijn vader de etappe in onze toto. Zijn broer was laatste. Bestaat toeval?

Met een aantal vrienden hebben we vandaag onze eigen herdenking. Vandaag dus geen nieuw stukje op dit blog, maar de column die ik schreef in het clubblad naar aanleiding van zijn dood.

Kritiek is gratis advies (Goal, augustus 201)

Het had het motto kunnen zijn van de GFC-er in Peter. In zijn laatste column, afgelopen mei, kwam hij nog eens terug op het incident dat hij als scheidsrechter kreeg met het toenmalige bestuur. Willem refereerde er ook nog eens aan in zijn speech bij de crematie. Peter nam niet snel een blad voor de mond. In dit geval ook geheel terecht. Hoe kwaad je ook bent, hoe onterecht een beslissing in jouw ogen ook is, niemand heeft het recht een ander een erge ziekte toe te wensen.

En hoe erg die ziekte is, hebben we helaas aan Peter kunnen zien de laatste maanden. In zijn afscheidsspeech sprak hij terecht over mensonwaardig. Het waren zijn eigen woorden, die ik mocht oplezen namens hem. Een enorme eer waarvoor hij me vroeg. Het enige dat ik kon doen voor hem, omdat ik, zoals iedereen, machteloos aan de zijlijn stond terwijl hij in zijn eentje een verloren wedstrijd speelde.

Zijn twee columns “Winnen doe je samen” maakten veel los, vooral door zijn treffende metafoor van het leven als een voetbalwedstrijd. Zijn schrijftalent bleek pas laat in zijn veel te korte leven. Al kan ik me nog herinneren dat een jaar of 15 geleden in Goal ook een stukje van Peter stond over de statafel die de Supportersvereniging op de GFC-verjaardag had geschonken. Het bestuur wilde die column er uit halen. De redactie accepteerde dat niet, de column bleef.

Het mooie van die stukjes is in mijn ogen dat er een grote betrokkenheid uit spreekt. Want dat Peter begaan was met GFC staat boven elke twijfel. Er was een tijd dat hij geen wedstrijd van het eerste wilde missen. Totdat zijn scheidsrechtercarrière hem dwong tot keuzes en hij ook op zondagmiddag soms moest fluiten, miste hij seizoenen aaneen geen enkele wedstrijd.

Maar zeker niet alleen het eerste ging hem aan het hart. Er is niemand anders die de afgelopen twee jaar zo veel wedstrijden van het derde heeft gezien, ondanks dat het soms letterlijk pijn deed om aanwezig te zijn. En dan heb ik het nog niet eens over de pijn aan zijn ogen dat het voetbal hem vaak moet hebben gedaan.

Zelf stopte hij toen hij doorhad dat hij beter was met een fluit in de mond dan met de bal aan de voet. Dichterbij dan met een vlag kwam hij niet bij het eerste. Door blessures is ook het fluiten niet echt een succes geworden, ook al zagen sommigen in hem iemand die hoog kon komen.

Ook onze vriendschap kwam via het voetbalveld tot stand. In 1988 begonnen we tegelijk als jeugdleider, F3 was ons team. De Ukken bestonden nog niet, de meeste nieuwelingen begonnen in ons zevental. Twee seizoenen waarin we ons kostelijk amuseerden, met dikke nederlagen en verrassende overwinningen. Met bloemetjes plukkende spelers en keepers die geen bal tegenhielden en toch elke zaterdag weer heel veel plezier. Een wedstrijdreeks begon het ineens te lopen. Dennis zag het spelletje, Martijn hield het dicht, Niels wilde wel keepen en Bart scoorde er op los. We werden net geen kampioen, ons doelsaldo was niet goed genoeg. Het interesseerde de spelers niet en ons ook niet. Wij hadden een prachtig seizoen gehad.

Op een mooie zaterdag begonnen we in de rust over inschuivende verdedigers, functionele ruimtes op de flanken en de buitenspelval. De spelers begrepen er niets van, de ouders keken vreemd naar ons en zelf hadden we de grootste lol. Het grootste compliment kregen we toen er naar de kantine werd gebeld “hoe had F3 het gemaakt?” Juichend zaten we aan de bar.

Met Peter verliest GFC een kritisch denker, iemand die zeer begaan was met zijn clubje. Een jeugdleider, scheidsrechter, grensrechter, bijna bestuurslid, wagenbouwer en supporter mocht helaas niet oud worden. En die ene minuut meedoen in het eerste was hem helaas nooit gegund.

15344_1178363660705_1276537394_30467642_104719_n

Advertenties