Tags

, , , , ,

Het dodevissenmuseumCharles D’Ambrosio – Het dodevissenmuseum

Een tijdje geleden schreef ik het al. Gerbie is een echte recensent. Tenminste voor een boek, dit boek. Een boek met een fascinerende titel, het verhaal dat het boek de naam geeft is meteen een van de leukste. De verklaring van de titel is ook (ik zal hem niet verklappen) grappig.

Toch is grappig niet een woord dat vaak gebruikt zal worden als het om dit boek gaat. De hoofdpersonen in de acht verhalen zijn niet grappig, er hangt een triestheid om hen heen. Zelfs zo duidelijk dat ik even terug moest denken aan de middelbare school. Het was geen officiële definitie, maar het verschil tussen lectuur en literatuur was of het goed afliep of slecht. Als die gehanteerd wordt, dan schrijft D’Ambrosio zeker literatuur.

Ik ben wel een liefhebber van het genre korte verhalen. Remco Campert en Kees van Kooten zijn twee van de grootste Nederlandse schrijvers in mijn ogen. David Sedaris ontdekte ik nog niet zo lang geleden. In mijn ogen is Charles D’Ambrosio (nog?) niet van hetzelfde kaliber. Pas bij het vierde verhaal raakte het boek me echt. Onderhuidse spanning. Erg knap gedaan, want zoveel gebeurde er niet. Juist dat maakt het verhaal (Naar het noorden) zo boeiend.

Mijn favoriete verhaal uit deze bundel is het verhaal van Lance en Kirsten (Het grote geheel), op de vlucht voor alles en nog wat, moeite met het leven. Het blijkt wel een beetje het centrale thema van D’Ambrosio te zijn.

In een recensie elders op het web las ik de suggestie dat er bij het vertalen het een en ander verloren is gegaan. Ik sluit me daar bij aan. Onvermijdelijk natuurlijk, vertalen is een van de moeilijkste vakken, waarbij het eindresultaat op zijn hoogst bevredigend is, perfectie bestaat niet. De subtiliteiten van een origineel gaan helaas verloren doordat woorden vertalen wel kan, maar culturele implicaties en een ondertoon niet mee vertaald kunnen worden. Geen verwijt dus naar de vertalers, al bevreemd het me wel dat liefst drie verschillende vertalers aan dit boek hebben gewerkt. Zou het boek niet aan kracht hebben gewonnen door het in de handen van een vertaler te laten? De vraag stellen is hem beantwoorden denk ik.

Charles D’Ambrosio heeft vele prijzen gewonnen in de Verenigde Staten. Daaruit volgt automatisch dat hij wel een goede schrijver moet zijn. In meerdere verhalen komt dit ook wel naar boven, maar als geheel heeft het dodevissenmuseum mij nog niet overtuigd. Misschien toch zijn eerste boek, een decennium ouder, aanschaffen en in het Engels lezen.

Citaat: “Hij nam de urn onder zijn arm alsof het een rugbybal was en verliet de kerk snel, de trappen af, naar de hoek waar de auto van de oude man geparkeerd stond. Zijn moeder wilde de urn op een marmeren plank in het familiemausoleum zetten, maar Kyte had andere plannen, of dacht tenminste dat hij ze had, terwijl hij de sleutel omdraaide en de motor startte van de bejaarde Eldorado.” (p.216)

Nummer: 110-015
Titel: Het dodevissenmuseum (Orig.: The Dead Fish Museum)
Auteur: Charles D’Ambrosio
Taal: Nederlands (Orig.: Engels)
Jaar: 2011 (Orig.: 2006)
# Pagina’s: 245
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-797-7004-5
Uitgeverij: Karaat, Amsterdam

Meer:
Uitgeverij Karaat
The scheme of things (The New Yorker)
Her real name (Barcelona review)
Wikipedia (NL)