Tags

, , , ,

Fosko gedicht

Ik ben gek op vreemde combinaties als het op muziek aankomt. Het aantal muziekstijlen dat verwerkt zit in de nummers van Mano Negra is mij nooit helemaal duidelijk geworden. Ik luisterde niet naar rap, totdat Guru besloot om door jazzmuziek heen zijn teksten te declameren, hij noemde het Jazzmattaz. En dichterbij huis was ik erg onder de indruk van Kyteman’s hiphoporchestra.

In dat lijstje mag wat mij betreft nu ook Klassiek Raggen genoemd worden. Afgelopen donderdag was ik een van de bezoekers van Luxor in Arnhem waar het festival De geest moet waaien werd geopend met een aantal jongelui die poxebzie voorlazen, waarna Bob Fosko het overnam. Eerst als dichter, daarna als hoofdact van de avond samen met het Kollektief Roest & Wrakhout.

Tien klassiek geschoolde musici die de oude nummers van de Raggende Manne hadden omgeschreven naar klassieke muziek. Maar tegelijkertijd staat daar dan toch ineens die dwaas, weliswaar in pak met stropdas, die zijn teksten uitkraamt. Die teksten vol frustratie en kwaadheid, waarmee eind jaren tachtig en begin jaren negentig de Raggende Manne Nederland veroverden.

PlaylistNet als destijds mag Fosko op doktersadvies niet te veel concerten geven, ik ben dan ook erg blij dat ik de gelegenheid om de veertien nummers te zien afgelopen donderdag. Van de klassiekers ‘Het rijdt niet’ en ‘Naar vore’, via de covers ‘Telkens weer’ (Willeke Alberti) en ‘De fles’ (Jan Boezeroen) tot de hits ‘Nee ’s niks’, deze keer nog korter dan het origineel, maar daarvoor wel twee keer en ‘Poep in je hoofd’ bekend uit de Jiskefet aflevering.

Nee ’s niks (eigen opname, excuses voor de kwaliteit):

Wat vooral opviel was het plezier dat de muzikanten beleefden aan deze voorstelling. Violen die als gitaar werden gebruikt, meezingende instrumentalisten, het straalde er van af. Dit was niet een subsidieslurpend experiment, hier waren 11 mensen bezig een mooie avond te maken. En dat er dan ook nog eens publiek bij stond, ach mooi, maar eigenlijk bijzaak. Van gevoelige nummers, waar ingetogen gespeeld werd tot letterlijk raggen met klassieke instrumenten, het was allemaal raak.


Toegift: Bonnetje

Na de tweede toegift, ‘Bonnetje’, was het afgelopen. Het was mooi. Nee, erg mooi. Ik heb een prachtige avond gehad en zit tevreden in de trein na te genieten.

En dan nog eentje die ik elders vond van dezelfde avond, met goed geluid voor de verandering:

Advertenties