Tags

, , , , ,

Een vriend van een vriend. Zoals dat altijd gaat. En dan daar weer een vriend van. En die had een code. En met die code kon je het netwerk van school op. Wel leuk, een beetje spelen met de computer. Eens rondkijken wat er zoal op een server stond.

In een mum van tijd zat hij bij zijn eigen onvoldoendes. Maar ze veranderen was toch te riskant. Daar komen ze gegarandeerd achter. Hij doet niets. Bijna wil hij weer uitloggen, terug naar Hyves of MSN, als zijn oog valt op de mailbox van een zijn leerkrachten. Het wordt toch nog interessant. De mevrouw van Duits en de meneer van Frans doen het met elkaar. En dat terwijl ze allebei getrouwd zijn, niet met elkaar.

Gauw sluit hij de computer af, aan tafel doet hij alsof er niets gebeurd is. Het beeld van die twee docenten staat echter op zijn netvlies. Zijn moeder heeft door dat er wat aan de hand is, maar hij zegt dat het niet zo is. Hij gooit de code weg, hij wil niets meer weten wat er op de schoolcomputers staat.

Een paar weken later wordt hij op het matje geroepen. Hij is een hacker blijkbaar. Samen met een vriend moet hij bij de directeur komen. Die wil ze allebei van school trappen. Thuis biecht hij alles op en vertelt wat hem vandaag is medegedeeld. Zijn ouders weten hem te redden. Hij komt er met een schorsing van af. De echte hacker is nooit gepakt.

De betrapte lerares kijkt hem niet meer aan. Een keer, aan het eind van de les, bijt ze hem toe: “Jij hebt mijn leven geruïneerd.”. Haar buitenechtelijke minnaar toonde meer begrip. Of negeerde het voorval eigenlijk.

Het schooljaar moet hij overdoen. Hij had al slechte cijfers, de energie die dit hele voorval heeft gekost, had hij beter anders kunnen gebruiken. Misschien had hij toch een onvoldoende of twee zelf moeten aanpassen? Maar zijn geweten is schoon. Computers blijven leuke apparaten, maar een hacker zal hij nooit worden.

Advertenties