Tags

, , ,

 

Een paar dagen geleden was het ineens de dag van het afscheid nemen. Binnen 24 uur drie keer zelfs.

De eerste stond ’s ochtends in de mail toen ik inlogde op mijn werk. Had ook het laatste mailtje van de avond kunnen zijn, maar om half twaalf had ik de computer al uit. Mijn directeur werd op non-actief gezet door het college van bestuur. Een dag later stond het ook in de krant. Het gesprek van de dag sindsdien natuurlijk. De reacties variëren van hardop juichend, via ‘eigen schuld, dikke bult’ tot medelijden. In welk kamp ik hoor is even niet relevant.

Op dezelfde dag maakte mijn burgemeester zijn afscheid bekend. Onverwacht voor velen. Hij had zich in Goor niet populair gemaakt door het bierglas bij het jaarlijkse Schoolfeest te verbieden. Op Twitter hadden we dezelfde avond al een leuke parttime deelfunctie bedacht met allerlei interessante actiepunten. Wie weet wat de toekomst brengt..

Het laatste afscheid kwam het hardst aan. Keihard. Net zoals zijn val van de fiets (GoorsNieuws) die avond. 53 pas. Jaren voetbalden we in een team. We waardeerden elkaar, omdat we elkaar versterkten. Onze kwaliteiten vulden elkaar perfect aan. Daarom was het een genot om met hem te mogen voetballen. Ook buiten het veld kon ik goed met hem opschieten. Geen vriend waar ik regelmatig over de vloer kwam, wel iemand die ik altijd even sprak als ik hem tegen kwam. Het zal nooit meer gebeuren. Bedankt Winfried. Mooi dat ik je gekend heb.

Advertenties