Tags

, , , ,

 

Ik ben trouw. Mijn voetbalclub is sinds mijn geboorte dezelfde. Nooit overwoog ik een andere vereniging te zoeken, zelfs niet toen een waardeloze trainer er mij naast zette. Of toen het beleid van het bestuur me niet aanstond. Ik werk al een decennium bij dezelfde werkgever, zelfs al ben ik het tegenwoordig vaker oneens met het management dan eens. Al jaren dezelfde televisiegids, pas twee auto’s (zelfde garage) sinds mijn rijbewijs, een bank, terug in mijn geboortedorp en al jaren dezelfde vriendin.

Niet dat alles altijd naar tevredenheid is, maar een verandering hoeft niet altijd een verbetering te zijn. Ik stem ook al bijna sinds de oprichting dezelfde partij. Ik ben ook al jaren lid. Maar die partij maakt het me steeds lastiger.

Het begon met de teloorgang van het docentenkorps. Het stelde niet veel voor, maar eens in de zoveel maanden als experts de kamerleden en fractiemedewerkers op de hoogte brengen van de stand van zaken in het onderwijs vond ik erg nuttig. Al jaren niets meer van gehoord. Toen vertrok het beste kamerlid van dat moment.

Begin december was ik het grondig oneens met de speech van Femke en schreef ik daar al over (hier) en later die maand was ik het ook niet eens met de manier waarop het politieke leiderschap werd overgedragen (hier). En ook over het bijzonder onderwijs verschillen onze meningen.

Een paar dagen geleden was daar dan de stem voor een nieuwe missie naar Afghanistan. En daar ben ik ook fel tegen. Zonder twijfel. Zonder nuance. Zo langzamerhand ga ik dus twijfelen of deze partij mijn denkbeelden nog wel uitdraagt. Of de partij die ik sinds de begindagen heb gesteund, gepromoot en die mijn stem keer op keer verdiende, nog wel de partij is die in de toekomst mijn stem krijgt.

Toen ik nog voornamelijk in het Engels schreef, een jaar of zes geleden nu, schreef ik al over de kracht van twijfelen. Nu zie ik dat weer. Ik twijfel. Ik zeg niet meteen mijn lidmaatschap op. Ik zie ook dat Ineke van Gent een eenzaam lichtpuntje bleek die durfde te stemmen tegen het gezamenlijk standpunt in. Zoals dat bij vele partijen nooit gebeurt. Maar over een dikke maand moet ik een vakje rood maken. Dat vakje bepaalt indirect de eerste kamer en dus ook over de leefbaarheid van ons minderheidkabinet. Ik twijfel of ik wel op een partij moet stemmen die dit kabinet stemde tijdens een belangrijke beslissing.

Hoe lang houdt dit verstandshuwelijk nog stand?

Advertenties