Tags

, , ,

Vorige week schreef Evert een blogje over signeren. Het signeren van een boek ging het over. In de laatste regel daagt hij mij duidelijk uit om te reageren. Tenminste, ik geloof niet dat er meer Goorse bloggers zijn die door hem gelezen worden.

Natuurlijk nam ik de uitnodiging aan en reageerde uitgebreid. En omdat het zo’n lange reactie werd, verdiende die eigenlijk zijn eigen blogje. Vandaar dus, de ietwat aangepaste versie hier en nu.

Evert heeft er een hekel aan dat er in boeken geschreven, gestreept of gearceerd wordt. Ik begrijp hem. Ik sta volledig achter je Evert, ik houd er ook niet van dat er in boeken wordt geschreven. Strepen, arceren, zelfs in studieboeken deed ik het al niet. In readers kostte het mij al moeite, al zag ik het verschil wel tussen een reader en een boek. Mijn zusje leent een boek liever van een ander, omdat er bij mij in de kast boeken staan die al gelezen zijn, maar waarvan de rug nog perfect in tact is.

Maar dan komen we bij de handtekening. Een boek dat bij mij in de kast staat is één van velen. Als ik het voorbeeld neem van Het Diner (Herman Koch), daarvan zijn er honderdduizenden verkocht. Ik heb daar een exemplaar van. Maar het mijne is gesigneerd. Net als bij honderden andere lezers in andere boekenkasten, maar het maakt het boek toch iets unieker. Bij minder goed verkopende boeken nog meer.
 Dan is een gesigneerd boek echt een collectors item. En dat ik een boekenverzamelaar ben, mag bekend worden verondersteld.

De bijzonderheid realiseerde ik me pas toen ik in 1999 een klein boekje (GFC Uit nog steeds verkrijgbaar) in eigen beheer uitbracht. Financieel een mislukking, al ben ik nog steeds blij dat ik het wel gedaan heb. Ik verkocht er tientallen, heb toen voor het eerst een boek mogen signeren. Ik weet het moment nog precies, wie, waar enzovoort. Ik was trots dat ik een handtekening mocht zetten. Voor mij was dat een groot compliment, het vergoedde het feit dat ik nog niet de helft van de oplage wist te verkopen.

Sinds dat moment (ik gok dat ik op dat moment slechts een handvol gesigneerde boeken had), laat ik, indien mogelijk een boek signeren door de schrijver. Het maakt het boek bijzonder. Niet alleen het verhaal, niet de stapel papier met een nietje erdoor, maar een boek met een verhaal. Een boek met handtekening (een aantal cd’s ook trouwens) in mijn kast is een herinnering.

Een boek met opdracht is pas leuk als die gemeend is. Bart Chabot schreef een spontaan gedicht met hanenpoten over drie pagina’s heen. De inhoudsopgave was nog steeds leesbaar, maar sindsdien ben ik de enige lezer met dat extra gedicht er in.

Sinds een decennium laat ik dus boeken signeren. Ik ga geen schrijvers zoeken op internet. Ik ga niet naar de Selexyz website daarvoor, maar als ik, zoals aanstaande dinsdag in het theater, de kans heb om een handtekening te halen, dan neem ik een boek er speciaal voor mee. Abdelkader Benali, oefen maar vast en tot dinsdagavond.

Advertenties