Tags

, , , ,

Vorige week begon een nieuwe serie op Nederland 3. Zes afleveringen over het zaalvoetbalteam van Hugo Borst. Hugo stelt het team vooraan Nederland, geeft een kijkje achter de schermen, met een paar bewegende beelden tussendoor.

Vanavond heb ik de tweede aflevering bekeken, die eergisteravond op was. Prachtige televisie. De Rotterdammers, de een wat beroemder dan de ander, laten zien hoe je nog gewoon plezier in voetbal kunt hebben.

We zien een voetbalteam met goede voetballers, dat op recreatief niveau speelt. Maar als ik zie te kijken, herken ik vooral vele situaties. Het moment dat Emile Schelvis uit wil halen, maar eerst per ongeluk de bal raakt met zijn andere voet is hilarisch. De Italiaanse-voetbalspecialist valt zelfs na deze actie. Het vallen is grappig, maar niet meer dan 3 seconden, zoals bij homevideo’s gepresenteerd door Hans Kraaij junior. Maar de beelden van de reserves die bijna van de bank vallen van het lachen maken het echt geweldig.Dit is herkenbaar. Dit zie ik elke zondagmorgen.

Deze serie laat zien wat honderdduizenden liefhebbers elke week meemaken. Dit is waarom ik op een regenachtige zondagochtend zonder problemen voor 8 uur uit bed stap om met het tasje op het stuur naar het veld te fietsen.

Net als de spelers van WIA4 zie ik dat je fanatiek kunt zijn, maar tegelijkertijd lol kunt hebben. Dat je vijf minuten warming up kunt doen, maar dan wel serieus met de wedstrijd bezig kunt zijn. Dat je heel graag wil winnen, maar tegelijkertijd een geintje kunt uithalen als het spel even stil ligt. Voetbal zoals ik het nog jaren hoop vol te houden. Nu in GFC3, over een paar jaar nog wat lager, nog een klasse lager. Totdat ik op maandagochtend niet meer kan opstaan omdat ik de dag er voor zonodig moest voetballen.

De portretten van de spelers geven de serie net even meer diepgang. Geert den Ouden leek mij altijd het prototype van de irritante tegenstander, maar als prof blijkt hij zonder problemen in de zaal te voetballen met medespelers die 15 jaar en 20 kilo meer hebben dan hij zelf. En dan voetballer worden, terwijl hij als jochie van zijn streng gereformeerde ouders niet eens op voetbal mocht, zeker lef.

Emille Schelvis leek mij altijd extreem saai en eendimensionaal, maar de beelden waar hij zijn autistische broer scheert zijn erg aandoenlijk, het maakt hem menselijk. Ik zou me kapot storen aan een medespeler die tijdens een wedstrijd op zijn mobiel even commentaar levert voor Langs de Lijn, maar zijn teamgenoten pikken het blijkbaar.

Ook mooi zijn de beelden van Faas Wilkes, vader van aanvoerder Michael. Zelf geen onverdienstelijk speler, maar nooit uit de schaduw van pa natuurlijk. Hij lijkt er niet onder te lijden.

Nog vier afleveringen te gaan, ik kan me er nu al op verheugen.

De eerste aflevering:
Get Microsoft Silverlight
Of bekijk de flash versie.

Advertenties