Tags

, , , , , ,

Net weer van vakantie werd ik opgeschrikt door dit bericht:
NME: Michael Been dies.

Toen ik het doorlas, begreep dat ik al had gehoord (gelezen eigenlijk via 3voor12) dat iemand uit de crew van de Black Rebel Motorcycle Club was overleden. Dat het Michael Been was, en dat diens zoon die motorclub aanvoert, wist ik niet.

Voor mij was en blijft Michael Been de man achter het geweldige album Reconciled van the Call (website band).

Ik ga terug naar de jaren tachtig; de dinsdagmiddag van de Vara en de woensdagmiddag van de VPRO zijn de enige middagen dat je naar de radio wil luisteren. De Verschrikkelijke 15 is de lijst die er toe doet, andere hitlijsten zijn totaal onbelangrijk.

Een nummer springt er uit op een middag. Het lijkt wel een gospelnummer, ‘I still believe’ heet het. De week er op luister ik weer en wordt weer gegrepen door het nummer dat aan de ene kant perfect past in de jaren tachtig (orgel!), aan de andere kant met een intensiteit gezongen wordt dat het nummer boven alle andere nummers van die tijd doet stijgen. Dit is een geweldige band, dat moet wel.

Ik koop de LP, prachtige hoes, en draai hem. Ik draai hem vaak. Grijsdraaien heet dat toch? Schitterende nummers, lekker mee blèren boven in mijn kamertje, ‘Everywhere I go’, ‘Blood Red’ en ‘Tore the old place down’. Maar mijn favoriete song blijft ‘I still believe’. Tussen haakjes moet er dan nog (the great design) achter.

De galm in de stem van zanger Michael Been is onovertroffen. Het klinkt bijna nep, maar tegelijkertijd heel echt. Bijzonder man dus. Zelfs bij de EO draai ik het nummer niet weg, terwijl ik destijds (en eigenlijk nog wel) een behoorlijke allergie had voor die omroep.

Na Reconciled maakte de band nog wel een aantal albums, maar geen een kon in de schaduw staan van hun meesterwerk uit 1986. Reconciled is het enige album dat de tand des tijds heeft overleefd.

De laatste jaren werkte Michael Been dus achter de schermen voor het bandje van zijn zoon. Vorige week in België kwam er een eind aan zijn leven, slechts 60 jaar mocht hij worden. Maar zoals het cliché vaak, maar terecht, zegt: zijn muziek zal voortleven. Voorlopig is hij de enige die het gelukt is om deze ongelovige te laten meezingen met de woorden I still believe.

Even zoeken op YouTube levert het volgende op:
Mooie versie uit 1997 live
Album versie
Vreemde cover
Vijf dames coveren het nummer ook.

De mooiste blijft deze live versie:

I been in a cave

For forty days

Only a spark

To light my way

I wanna give out

I wanna give in

This is our crime

This is our sin


But I still believe

I still believe

Through the pain

And the grief

Through the lives

Through the storms

Through the cries

And through the wars

Oh, I still believe


Flat on my back

Out at sea

Hopin’ these waves

Don’t cover me

I’m turned and tossed

Upon the waves

When the darkness comes

I feel the grave


But I still believe

I still believe

Through the cold

And through heat

Through the rain

And through the tears

Through the crowds

And through the cheers

Oh, I still believe


I’ll march this road

I’ll climb this hill

Upon on my knees if I have to

I’ll take my place

Up on this stage

I’ll wait ’til the end of time

for you like everybody else


I’m out on my own

Walkin’ the streets

Look at the faces

That I meet

I feel like I Like I want to go home

What do I feel

What do I know


But I still believe

I still believe

Through the shame

And through the grief

Through the heartache

Through the tears

Through the waiting

Through the years


For people like us

In places like this

We need all the hope

That we can get

Oh, I still believe

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie over liedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.

Meer:
WikiPedia Michael Been
The Call live
Dodenwake Blogspot In memoriam

About these ads