Tags

, , ,

Ondertussen heb ik al vijftien maanden geprofiteerd van het feit dat ik als baby eigenlijk heel weinig kan. Schaamteloos laat ik me verschonen, overal heenbrengen, alles aangeven en ik kan altijd alles overal neergooien, wie doet me wat. Wat een luxe.

Maar ik vind eigenlijk ook wel dat papa en mama mij flink verwennen. Ik ben nu oud genoeg om mee te helpen. Ik kan al lopen tenslotte! Dus heb ik besloten dat ik mijn steentje bijdraag in het huishouden. Dat is wel eens lastig, omdat papa en mama allebei erg eigenwijs zijn en mij niet altijd laten helpen, maar ik doe mijn best, meer kan ik niet doen.

Het opruimen van de blokjes in de emmer gaat goed. Alle boekjes die her en der liggen mogen naar de plank onder het tafeltje, alle videobanden die ik op de grond heb laten vallen kunnen terug in het laatje onder de televisie.

De was laten papa en mama meestal slingeren bij de wasmachine, dat vind ik erg slordig. Dus die stop ik gewoon in de wasmachine. Alleen het knopje waarmee die aanmoet heb ik nog niet gevonden, terwijl ik toch echt alle knopjes heb uitgeprobeerd.

Een doekje pakken om op de grond wat weg te poetsen, het hekje boven aan de trap dichtdoen nadat ik zelf de trap ben opgeklommen of het lege flesje terugbrengen naar de keuken, er is zo veel dat ik ook al kan doen.

Ik help zelfs met troep opruimen die ik niet heb gemaakt. De onderzetters en de placemats als papa en mama gegeten hebben, stop ik netjes terug in de la onder de koelkast. Maar het allerleukst vind ik de afwasmachine. Allemaal laatjes die je heen en weer kunt schuiven, knopjes en schuifjes in de deur, smerige bordjes en pannen, er is altijd iets te doen. En erg handig is die deur die zo ver open kan dat ik er op kan klimmen. Dan kan ik overal goed bij.

Zo draag ik toch naar evenredigheid bij in dit huishouden. Ik denk dat ik binnenkort maar eens om zakgeld moet vragen.

Advertenties