Tags

, , , ,

Het lijkt simpel. Je pakt een instrument, zet wat mensen in je woonkamer en je hebt een huiskamerconcert. Eigenlijk is het ook zo simpel.

Toch was het een bijzondere ervaring. Een vriend van een kennis organiseerde. Ik stond blijkbaar als muziekliefhebber te boek en kreeg een uitnodiging. De muziek die ik hoorde op MySpace van de uitgenodigde artiest deed me nu niet meteen opspringen van vreugde, maar het idee vond ik zo sympathiek, zaterdagavond zat ik dus in een vreemde huiskamer.

Ik had het hoekje van de bank weten te bemachtigen, het gezin des huizes, inclusief twee kinderen op de vloer, naast mij 12 andere gasten, waarvan enkelen van ver waren gekomen nadat ze op internet over het concert hadden gelezen. Samen met de geluidsman had Dirk dus 18 toeschouwers.

Dirk is Dirk Serries, een Vlaamse muzikant die speciaal voor dit concert naar mijn woonplaats was komen rijden. Zijn project heet Microphonics en wordt omschreven als Ambient. Hij werd nog even gejend met een vraagje over Mark Knopfler, maar even later begon hij aan zijn set.

Een speciale sfeer. Buiten was het aan het schemeren, binnen brandde alleen nog maar een aantal kaarsjes, 18 mensen zaten stil te luisteren, ik had tijd om even rond te kijken. Helemaal in een trance luisteren kan ik niet, zit niet in me. Dirk drukte het een na het andere pedaal in, speelde diep gebogen over zijn gitaar verder, tussendoor samples opnemend en afspelend (heb ik me later laten uitleggen).

Een enkeling had de ogen dicht, mij kostte het ook moeite om ze open te houden. Gelukkig paste het bij de sfeer. Je kon achteraf altijd zeggen dat je je concentreerde. Zo lang je maar niet snurkte. De dochter des huizes lukte dat niet helemaal.

Halverwege besloot ik toch even naar de indrukwekkende CD-kast naast me te kijken. Ik telde de plankjes, schatte het aantal CD’s per plank en kwam uit op ongeveer 2500 CD’s. Later bleek dat ik er niet ver af zat. Volgens Hans had hij 2700 CD’s hier staan.

Na ruim vijftig minuten was Microphonics ten einde. Dirk maakte er zelf een einde aan met een kort dankjewel. Na de inleiding door de man des huizes bijna een uur geleden begon hij zonder enig woord aan zijn set, nu bleek hij toch te kunnen praten. Ik vond het bijzonder de man bijna een uur compleet in trance over zijn gitaar zien hangen, zonder even flink er op los te rossen. Geheel in beslag genomen door zijn eigen muziek. Alleen daarom al was het de moeite om er tussen te zitten. Om me vereerd te voelen 1 van de 18 te zijn.

Bij wijze van dank kocht ik een CD, liet deze ook signeren, wetende dat ik ‘m niet vaak zal draaien. Maar daarom was mijn avond niet minder geslaagd.
Photobucket

Advertenties