Tags

, , , , ,

Ik was niet een gigantische fan, had dus ook niet gelezen dat hij ziek was. Juist daarom kwam zijn dood als een grote klap. Slechts 43 jaar is hij geworden, Keith Elam.

Mijn muzikale smaak had zich nog niet genoeg ontwikkeld voor jazz. Slechts een beetje Miles Davis en Charlie Parker, daar hield het wel mee op. De nieuwe rage, rap, ging ook behoorlijk langs mij heen. Te veel lawaai, te weinig muziek. En toen op een avond, laat, zappend, bij mijn ouders, zelf had ik toen geen televisie geloof ik, of anders slechts 3 zenders, zag ik op MTV iets bijzonders. Een concert waar een vreemde grote zwarte kerel stond te rappen, maar dan zonder samples en drummachientje, maar met live jazz als begeleiding. Het klonk geweldig.

Snel daarna had ik een CD van GangStarr (Step in the Arena) in huis. Maar pas toen hij uit Gang Starr stapte en met Jazzmattaz begon, was Guru een van mijn muzikale helden. Iemand die vernieuwend was. Iemand die twee compleet verschillende muziekstijlen met elkaar wist te verbinden.

Mazzel dat ik in Amsterdam woonde toen hij in Nederland kwam. Ik denk in 1994, collega Bert ging mee. Een uitverkocht Paradiso, prachtige muziek, voor het eerst geen oorverdovende muziek, maar vooral vele prachtige artiesten. Als ik het me goed herinner Chaka Khan, Donald Byrd en vele andere goede muzikanten. Ik heb staan genieten voor het podium.

Vandaag dus ineens dat bericht (News) en een afscheidsbrief waarvan de authenticiteit wordt aangevallen door sommige fans.

Ik vind het gewoon jammer dat we nooit meer nieuwe Jazzmattaz zullen horen. Dat we niet meer kunnen genieten van Guru. 43 jaar mocht hij slechts worden. R.I.P. Guru!

Advertenties