Tags

Lieve Gerda,

Ik had je zo graag willen feliciteren vandaag. Het laatste jaar als dertiger. En toch is het vandaag geen feest. Dat is het al een paar jaar niet meer. De wereld is oneerlijk. Toch zou ik je nog graag willen bedanken. Want je hebt mijn leven een andere richting gegeven.

Terugkijkend heb ik al eerder geconcludeerd, dat we elkaar op het juiste moment weer tegenkwamen. Geen toeval. Zoals je eerst bewust het contact verbrak, zocht je het later weer op. Ik las door het geboortekaartje van Laura het verhaal van de jaren die ik gemist had. Weduwe voor je dertigste, het leven was wreed. Een paar maanden later de geboorte van je dochter.

Nog voor haar eerste verjaardag zag ik mezelf ineens zitten, in een wegrestaurant, met dat kleine brokje geluk. Je vertrouwde me aan haar toe, je had ook weinig keuze. Toch zie ik dat moment nu als een heel bijzonder moment. Ik was geen vader, maar ik kon me voorstellen dat ik er een kon zijn.

Als gezegd, het juiste moment. Voor mij, om te beseffen dat na tien jaar zwerven een vaste basis ook een optie was. Voor jou, om de stap te nemen, om verder te gaan. Omdat verdriet niet ophoudt, maar ook niet je leven kan blijven beheersen. Jij had mij nodig, zoals ik jou nodig had. Zodat we zelfs allebei even dachten dat het echte liefde was.

Ook nadat we allebei doorhadden dat het dat niet was, hielden we contact. Een keer naar een voorstelling, een keer kleren kopen, gewoon even bellen. Ik was blij voor je dat je geluk vond, als er iemand was die ik dat gunde, was jij dat wel. Helaas kwam er al snel een schaduw over dat geluk. En na de eerste overwinning kwam het terug, met versterking. Een wedstrijd die je niet kon winnen.

Twee en een half jaar geleden verloor je ‘m definitief. Je laatste mailtje las ik jankend voor de computer, ik heb het bewaard, natuurlijk, elke keer dat ik er naar kijk, schreeuwen de emoties in mijn hoofd. Bewondering voor je lef, pijn vanwege de pijn die jij voelde, je zag dat de woorden op het scherm niet de woorden waren die je wilde schrijven, maar je wilde toch iedereen nog een keer bereiken.

Ik neem aan dat Laura bij je broer (die zo mooi in nors Fries ‘goeie’ kan zeggen) en haar nichtjes is. Ik hoop dat het haar goed gaat. Mocht ik haar tegenkomen, ik zou haar niet meer herkennen. De tijd gaat snel. Maar zonder haar was ik nu zelf geen vader geweest, daarvan ben ik overtuigd. Ik dank je voor de invloed die je op mij hebt gehad, voor onze tijd samen. Misschien heb ik ook een beetje invloed gehad op jouw leven.

Lieve Gerda, feliciteren kan niet meer. Vergeten gelukkig ook niet. Want ik weet zeker dat ik vandaag niet de enige ben die nog aan je denkt.

Liefs,
Gerben

Advertenties