Tags

, ,

Al toen ik een paar weken oud was, verhuisde ik van het wiegje bij papa en mama naar mijn bed in mijn eigen kamer. Ik was natuurlijk nog erg klein en ik lag dan ook helemaal onderin het bedje. Best een grappig gezicht denk ik, zo’n klein baby’tje in zo’n groot bed.

Toen ik wat groter werd en leerde hoe je je moest omdraaien hebben ze me nog wel eens vast gebonden in bed. Een heel vreemd laken met klittenband op mijn buik, ik kon geen kant op.

Sinds ik in een slaapzak slaap, doen ze dat gelukkig niet meer. Ik ben nu ook wat groter, maar vind nog steeds dat ik dat grote bed goed moet gebruiken. Daarom ook kijk ik elke keer dat ik naar bed ga waar ik ga liggen. Gewoon eerlijk verdelen, dan slijt de matras ook minder hard. Het gekke is echter dat wanneer ik wakker word, ik altijd op dezelfde plek lig. Vreemd toch?

Ik slaap graag op opgetrokken knieën, zo ongeveer als een moslim bidt, maar dan met de ogen dicht. Maar nooit lang geloof ik. En of ik nu op de deken over dwars ga liggen, schuin met mijn benen door de spijlen, onder het bed of boven in, het maakt allemaal niets uit. Zodra ik wakker word, lig ik gewoon op de plek waar ze me uren daarvoor hadden neergelegd, met een deken over me heen, alsof iemand me tijdens mijn slaap heeft opgepakt en opnieuw in bed gelegd. Maar dat zullen papa en mama toch niet doen? Ze laten me toch vast wel gewoon slapen? Toch?

Advertenties