Tags

, , , , ,

Ik was onder de indruk van de Everglades, maar een rustige wandeling plan ik liever tussen huizen dan tussen alligators. Cultuur fascineert me altijd al meer dan natuur. Naples is de eerste stad na uren rijden. De Italiaanse naamgever is nog altijd een van mijn favoriete steden, reden genoeg om ook eens in Florida te kijken naar de stad die dezelfde naam heeft gekregen. Ik parkeer mijn auto en begin aan een zwerftocht door het stadje aan de Golf van Mexico.

Het eerste wat me opvalt zijn de huizen. Er zijn drie maten. Groot, groter en grootst. Allemaal een flinke tuin rondom het huis en minimaal twee auto’s op de oprit. Meteen zie je ook dat er geen zwerver of bedelaar te bekennen valt. En dat terwijl elke familie er zonder problemen een zou kunnen adopteren. Hoewel, families. De meeste inwoners zijn oud. Herstel, erg oud. De vijftigers worden hier als jonkies verwelkomd, de niet gepensioneerden zijn de uitzondering op de regel.

Men leeft hier rustig. Haast bestaat niet. Voordat je ook maar aanstalten maakt om over te steken, staat het verkeer al stil, of je nu wel of niet naar de overkant moet. Het strand is mooi, maar ook erg rustig. De allerduurste huizen hebben natuurlijk zeezicht. Op deze winderige dag trotseren slechts een handvol surfers de kou. Ook kou is overigens relatief, koud voor lokale begrippen betekent namelijk nog altijd dat ik in T-shirt rond kan lopen. Op de pier staan een aantal vissers, enkelen van hen Latino’s. De eerste niet-wasp’s (white anglo saxon protestant) die ik tegenkom. De pier is ook erg beschaafd. Er zijn werkbanken om vis schoon te maken en er hangen instructies wat te doen als je een pelikaan vangt in plaats van een vis.

Daar zie ik ook de eerste banken met namen van overledenen er op. Families schenken de stad een bankje, ter nagedachtenis aan de geliefden. De bankjes kom je overal in het stadje tegen. Er zijn vele dingen gesponsord hier. De standbeelden, de parken en de fonteinen, allemaal geschonken door rijke families. Het oude centrum is mooi, maar doods. De vele galerieën hebben veel dure kunst, geen moderne of experimentele artiesten zullen hier ooit populair worden.

Het doet me allemaal aan Stepford denken. Het is te perfect, te idyllisch, ik heb aan het eind van de middag nog geen politie gezien, zeker een unicum in de Verenigde Staten. Hier is dat niet echt nodig. Geen gebouw is hoger dan twee verdiepingen, pas in de buitenwijken zie ik, terug in mijn huurauto, op de weg uit de stad enkele flatgebouwen staan. Venice Beach heet het daar. Zou het een sneer zijn naar Italië? De noord-zuid tegenstelling over gedaan? Eenmaal buiten de stadsgrenzen weet ik zeker dat ik de chaos van de Italiaanse havenstad tien keer liever zie dan de plastic perfectie hier.

(Naples, Florida, 20 januari 2000)

Advertenties