Tags

, , , , , ,

Gisteravond een prachtige avond in het VEC, de vierde ronde van de Allenig-serie van Daniel Lohues. Een uitverkochte zaal, goede sfeer en Lohues in topvorm.

Het bekroonde Annelie, het mooie Drentse Angst is mar veur eben, spiet is veur altied, het voorzichtig meegehumde Baat bij muziek, het titelnummer Allenig, ooit gezongen voor Beatrix zelf: Beste Koningin, van de laatste CD Elk mens die hef zich ’n kruus te dragen, een heel breekbare versie van ’t Giet zoals ’t giet nog veel meer mooie nummers en als toegift een enthousiast meegezongen Op fietse.

Maar buiten al die prachtige nummers is Lohues een geweldig verteller. Was hij in Allenig 3 nog vooral bezig met verhalen over zijn reizen in het zuiden van de Verenigde Staten, gisteren had hij veel jeugdherinneringen. Het eerste optreden in een foute kroeg, zijn vijfde verjaardag op de kleuterschool, de ganzen achter zijn huis, Drentse oorlog in 1272, zingen voor de koningin in Zoetermeer, op kamers in Utrecht, zijn eerste zelfgebouwde gitaar en nog meer schitterende verhalen kwamen tussen de nummers door.

Lohues lijkt zich op het podium geweldig op zijn gemak te voelen, voelt goed aan wat de zaal verwacht en brengt dus een voorstelling zoals slechts weinigen kunnen brengen. Ontroering, herkenning, hilariteit, hij speelt geweldig met emoties. Na de tijd heb ik nog een handtekening laten zetten in het net aangeschafte boek en in de tweede CD uit de Allenig-serie. Hij weet zich geen raad met de vele complimenten die hij van het publiek krijgt. En zo veel als het er waren, er zat geen overdreven tussen.

Nog een nummer dat bij de Tukkers ook goed aansloeg, Drenthe en Twente liggen niet alleen qua naam dicht bij elkaar blijkbaar. “Hier kom ik weg”:

Advertenties