Tags

, , , ,

Mexico, ik kan er lang over doorpraten, vele mooie steden, prachtige natuur, interessante verhalen, grappige reizigers, je komt er van alles tegen.

Een van de mooiste verhalen speelt zich af in de hoofdstad, Mexico stad, of Mexico D.F. zoals de bewoners het zelf noemen. Het is het verhaal van de Virgen de Guadelupe. Ik vertel het verhaal al een paar jaar bij topografie, dus het zal ondertussen wel voor de helft zelf verzonnen zijn, in 10 jaar tijd kan het geheugen rare dingen doen met een mens.

Het officiële verhaal staat achter de link hierboven, het verhaal van de toerist (ik dus) die er op bezoek gaat, gaat als volgt. Eenmaal weer boven de grond vanuit de metro beland ik in een soort religieuze markt, die me richting kathedraal leidt. Ik kan het gebouw nog niet zien, maar de prullaria verkopers staan precies langs de route, dus ik kom er vanzelf. Bij het plein van de kathedraal is het druk. Aan de zijkant zie ik vele bussen staan, velen maken een foto met de kathedraal op de achtergrond. Binnen is het indrukwekkend. Ik ben niet religieus, als bekend mag worden verondersteld, maar dit maakt indruk op me. ‘The hour of power’ zou hier makkelijk inpassen. Guadalupe is voor de erg Katholieke Mexicanen een bedevaartsoord waarbij Lourdes en Santiago de Compostela in het niet vallen.

Ik ben er natuurlijk, om net als duizenden met me het beeld van de heilige maagd Maria te zien, die hier ooit verscheen aan een simpele indianenjongen. Achter in de kathedraal zie ik een rij, dus sluit ik maar aan. Ik weet niet waar het uitkomt, maar het zal ongetwijfeld goed zijn. Na een paar minuten ben ik de hoek om en zie ik de attractie van de dag. Een schilderij aan een muur, niet eens een groot schilderij. Ik zie de attractie echter anders. Om te voorkomen dat mensen (te) lang stilstaan is er een lopende band aangelegd, net als op een vliegveld (rollend trottoir heet het geloof ik). Wat heet, er liggen er vijf naast elkaar. Vandaar ook natuurlijk dat de rij best wel opschiet, ondanks de mensenmassa die hier de hele dag aangevoerd wordt.

De voorste band is het populairst, ik neem zonder enig probleem genoegen met een band verder weg van het schilderij. Staand op de vierde band, valt het me op dat de vijfde band in omgekeerde richting gaat. Aan het eind maak ik dus een korte draai en keer op die band terug. Zie ik het beeld zelfs twee keer.

Aan het eind van de band sta ik even stil en zie mensen iets gooien richting het beeld, of eigenlijk richting de muur waar het schilderij aan hangt. Ik let even goed op en zie dat het muntjes zijn. Niet iedereen komt langs een collectebus, onder aan de muur zit een soort trechtergoot, waardoor alle geworpen muntjes netjes onder de muur worden ingezameld. Die lopende band zal vast wel ergens van betaald moeten worden.

Voor mij was dit niet echt een religieuze ervaring, maar vooral het voorbeeld hoe gelovigen en toeristen er samen ingeluisd worden. Ik had het niet willen missen.

Misschien binnenkort meer verhalen vanuit Mexico, er is genoeg te vertellen. Over Flachlandtiroler in San Cristobal de las Casas, over de niet bestaande stad Cancun, carnaval in Merida en Palenque, naaktyoga op het strand van Tulum, Maya en Azteken ruïnes en meer opmerkelijke zaken. Voor nu moet u het doen met Nieuwsbrief 6, verzonden vanuit Oaxaca (25-02-2000).

View Gerbie on tour 2 in a larger map

Advertenties