Tags

, , ,

Aangeleerd door de Dominicanen zelf noem ik het land vaak naar de hoofdstad, die dan weer Capital heet en verder geen naam heeft. Voor ik na een dikke maand het land weer achter me laat, maak ik nog een keer een rondje door het land. De route over het water van Sabana la Mar naar Samana had ik nog niet eerder gemaakt. Erg mooie natuur gezien onderweg, voor ik er uberhaupt was, de boottocht was ook de moeite.

 

Ook deze keer weer problemen met de vlucht. Flinke vertraging en zo vertrek ik ’s middags vanuit Boca Chica naar het vliegveld en wordt er ’s avonds weer in een hotel teruggebracht om midden in de nacht weer een keer terug te keren richting vliegveld. De volgende keer gaat de reis dus verder vanaf Miami.

View Gerbie on tour in a larger map

Deze keer nog een klein verhaaltje over een spelletje dat we vroeger allemaal wel eens gespeeld hebben.

Domino

Dominicanen nemen het spelletje, dat in Europa eigenlijk alleen door kinderen gespeeld wordt, behoorlijk serieus. Het is er bijna een denksport, het wordt op allerlei plekken gespeeld.

Een spelletje dat zo simpel lijkt, maar waar een hoop tactiek bij komt kijken. Het wordt altijd gespeeld op een groot vierkant bord. Het bord heeft een opstaande rand, zodat de spelers hun zeven stenen rechtop kunnen zetten. Meestal zitten er op de vier hoeken gaten, zodat er een glas of beker inpast. Dorst tijdens het spelen is geen aanbeveling. Het bord ligt op schoot van de vier spelers, of de ietwat luxere versie: op een standaard of een tafel.

In het hele land speelt men het spel, de grondregels zijn ook overal gelijk, maar de puntentelling blijkt te verschillen. Ook de manier waarop men speelt verschilt per dorp, heb ik me laten vertellen. Ik vergelijk het dus maar met klaverjassen in Nederland, waar ook verschillende varianten (Amsterdams, Rotterdams) voorkomen.

De meest ruwe versie wordt gespeeld in Boca Chica en Andres. Dit zijn de werkers van de luxe hotels die in hun vrije tijd spelen. Het koppel dat verliest (je speelt samen met de speler tegenover je) betaalt de volgende fles rum. Dat is niet al te duur, voor een gulden of vijf heb je al een fles van goede kwaliteit. De puntentelling is scherp. Voor het minste of geringste worden er 25 bijgeschreven, er moet zo snel mogelijk richting de 200 gegaan worden, dat is gunstig gezien de drank die er op het spel staat.

De stenen worden dan ook met een klap op tafel gelegd, passen of een beurt overslaan is twee keer kort kloppen op de tafel. Het spel speelt zich meestal af vlak voor een ‘colmado’, de buurtwinkel waar van alles te koop is, het bier altijd koud staat (desnoods via een generator, de stroom valt nog wel eens uit) en de radio minimaal op acht staat. Men discussieert er fanatiek, de stenen vliegen soms heen en weer na een iets te heftige klap op het speelbord.
PhotobucketIn Barahona trof ik een beschaafdere versie aan. In het park op zondagmiddag, twee oude mannetjes en twee iets jongere tegenstanders. Ze nodigen me uit op om de score bij te houden. Ze hebben een scorebord gemaakt met gaten in een plank geboord waarnaast de nummers staan, een kurk geeft de tientallen aan, de eenheden zonder kurk. Ik werd zelfs uitgenodigd mee te spelen, maar besloot toe te kijken. Hier werden de stenen netjes neergelegd, men converseerde rustig met elkaar, het voorbij laten gaan van een beurt werd met een zachte vingertip op de tafel aangegeven.

Een speler die iets te enthousiast tikte werd meteen terecht gewezen. Op een humoristische manier, maar hij moest het wel even weten. Een andere toeschouwer werd gevraagd om even een steen voor de druktemaker op te rapen, zodat hij zich beter hoorbaar kon maken. De 25 punten strafregels kende men hier niet. Na de 200 gepasseerd te zijn werden de omstanders uitgenodigd om aan tafel plaats te nemen, de spelers keken dan zelf wel een ronde toe. De winnaars kregen lof, eer en felicitaties, voor drank waren andere momenten.

In de hoofdstad Santo Domingo treft men alle invloeden aan en is het spel vaak een mengeling van de voornoemde twee extremen. Maar boven alles neemt men het spelletje extreem serieus. Pas op met denigrerende opmerkingen, voor je het weet zit je zelf aan tafel. De ervaring van jaren lang niet spelen breekt je gegarandeerd op, meestal zijn het juist de oudere ervaren spelers die winnen.

(Boca Chica, 13 januari 2000)

Advertenties