Tags

, , ,

Vorige week heb ik het genoegen mogen smaken twee keer de trein van en naar mijn werk te nemen. Drie van de vier keer ging het mis. Er zullen vast wel goede redenen voor zijn, maar uiteindelijk falen de NS en/of ProRail gewoon genadeloos.

Twintig jaar geleden ging ik elk weekend van Leeuwarden naar Goor en weer terug. In vier jaar tijd sloeg ik slechts een enkel weekend over, maar in die vier jaar waren het aantal vertragingen op de vingers van 1 hand te tellen. Twee keer overstappen, het maakte niets uit, slechts een keer per jaar ging er iets mis, maar zelfs dan was de vertraging beperkt. Of er nu bladeren op de rails lagen, twintig graden vroor of een hittegolf was, de treinen liepen en bijna altijd op tijd.

Sindsdien is er veel gebeurd in Nederland. In navolging van het Verenigd Koninkrijk hebben wij alles wat in staatshanden hoort verkwanseld aan de heilige markt. Maar marktdenken betekent automatisch dat de klant geen koning meer is, maar dat er winst gemaakt moet worden. En omdat er nog steeds geen concurrentie is (een paar onrendabele trajecten aan anderen uitbesteden is geen concurrentie in mijn ogen), kun je al snel besparen op loketmedewerkers, onderhoud, materiaal en weet ik waar nog meer niet op. Jarenlang heb ik de trein verdedigd, zelfs toen ik autobezitter werd, vertelde ik iedereen dat de trein geweldig was.

De NS kan wel claimen dat het ruim boven de 80% punctualiteit scoort, dat betekent bij twee keer overstappen al snel dat je minder dan de helft kans hebt om op tijd ergens te komen. De economische crisis gecombineerd met de realisatie dat we iets aan het milieu moeten doen, zou een geweldig uitgangspunt moeten zijn voor de nationalisatie van het Openbaar Vervoer. Terugkopen, flink in investeren en publieksvriendelijk maken, alleen dan is er een kans dat mensen de file verlaten en gewoon in de trein (of bus, metro, tram) gaan zitten. En dat zou volgens mij uiteindelijk de heilige economie ook weer geld moeten kunnen opleveren. Maar zoals altijd, de kost gaat voor de baat uit.

Mijn treinkaartje naar mijn werk en naar huis kost me ongeveer drie keer wat het me zou kosten als ik met de auto zou gaan. Het is dus niet echt aanlokkend. Ik zal het principe van openbaar vervoer blijven verdedigen. Maar met deze prijzen, daarnaast de beroerde service en de bijna-garantie dat ik te laat kom, zo lang de NS op deze manier presteert, krijgen ze mij voorlopig niet de trein meer in.
ns advies

En als we dan toch aan het nationaliseren zijn: koop de energiebedrijven terug. Ik wil via mijn gasfornuis niet meebetalen aan het salaris van de spits van Vitesse of het snabbeltje van Frans Bauer. Het gas dat ik gebruik wordt er niet anders van. Al die overbodige kosten betaal ik uiteindelijk ook zelf.