Tags

Precies 365 dagen geleden werd ik op zondagochtend vriendelijk doch dringend gewekt met de vraag of ik het ziekenhuis wilde bellen. De weeën waren al de hele nacht bezig, het werd tijd om ons te melden. Half slapend wilde ik nog eerste de tijd opnemen (zoals me was verteld), maar al snel bleek dat niet meer nodig.

Aan het eind van de ochtend was ik vader. Op weg naar de operatiekamer nog een laatste discussie over de jongensnaam. Het was overbodig. Het werd een meisje. De vraag ‘Hoe heet ze?’ van de chirurg verraste ons een beetje. Het antwoord ‘ze heet Suus’ kwam echter vrij snel.
PhotobucketVandaag is Suus jarig. Haar eerste verjaardag. Ze heeft het afgelopen jaar geregeld een stukje op mijn weblog geschreven, maar vooral heeft ze ons leven verrijkt. Zoals vele jonge ouders zullen beamen. Zoals alle grootouders blijven herhalen hoe hard het gaat. Zij herinneren zich onze geboorte en zien nu een generatie later ook al op twee benen voorbij hobbelen.

Het was een geweldig jaar. En zoals vaak, de kleine momenten zijn het mooist. De grijns van herkenning, als je haar ergens ophaalt. Het kleine handje dat me dwingt handkusjes te geven terwijl ze zelf de fles drinkt. De eerste voorzichtige pasjes en dan het onvoorwaardelijke vertrouwen in mijn open armen waar ze in valt. Het enthousiasme waarmee ze haar knuffels kust, knuffelt en even later weer achter laat op weg naar weer iets nieuws.

De blik waarmee ze een vreemde zonder problemen voor zich wint. De nieuwsgierigheid waarmee ze nieuwe dingen in zich opneemt. Het glunderen als ze een verboden keukenkastje toch heeft opengemaakt, wetende dat dat niet mag. Het gemak waarmee een stoel, het wijnrek of haar kinderstoel ook als rollator kunnen dienen.

De trotse grootouders die blij zijn dat ze zo geweldig eet. De leidster van de kinderopvang die haar net even iets meer aandacht geeft. Andere kinderen, waarmee ze snel contact legt. Haar nichtje die ‘Suus’ voor het eerst uitspreekt en naar haar wijst. De stukjes op mijn weblog waarmee ze ons elke keer weer verrast. De energie die dat kleine hompje mens keer op keer blijkt te hebben.

Terugkijken naar foto’s van 11 maanden geleden en constateren dat ze toch niet de allerknapste baby was, maar dat we dat destijds nooit hebben gezien. Haar even weer onder de dekens liggen waar ze onvermijdelijk bovenop ligt als we zelf naar bed gaan. De blije blik als ze muziek hoort uit een konijn met een touwtje.
PhotobucketLieve Suus, je hebt ons leven voor altijd veranderd. Hartelijk gefeliciteerd. Ik hoop dat we nog vele jaren van elkaar mogen genieten.

Advertenties