Tags

, , ,

Open is ze. Ze praat over haarzelf, zonder dat ze me ooit eerder gezien heeft. En ik kan niets voor haar betekenen. Zij zit hier vast, terwijl ik binnenkort, wat heet: over een paar uur, weer weg ben. Vast in een dorp, ergens op het platteland. Ze werkt hier, omdat ze een kind moet opvoeden, iets wat ze alleen moet doen, omdat de vader van het kind dat niet wil doen. En dus zit zij, nog geen twintig lentes oud, vast in dit dorpje, alleenstaande moeder met een baantje in de bediening.

Waarom fascineert ze me? Natuurlijk, ze is erg knap, een bijzondere verschijning. Ze praat graag en is erg vriendelijk. Binnen tien minuten praten we over hoe het leven hier in elkaar steekt in vergelijking met elders. Haar toekomst ziet er eerlijk gezegd niet al te zonnig uit. Vroeg van school, zonder diploma maar met kind en een baan waarin de doorgroeimogelijkheden beperkt zijn. Medelijden heb ik, maar ik wil me er niet door laten beïnvloeden.

Ik zou zo maar de volgende kunnen zijn in de reeks van verkeerde vriendjes die ze had. Dat wil ik mezelf graag, maar haar nog meer besparen.

Terwijl ik in haar café zit te schrijven, heeft ze blijkbaar door dat ik over haar schrijf. Hoe weet ik niet, maar ze omschrijft haarzelf als ‘blondie from Iceland’. Opvallend onopvallend stop ik met schrijven. Als ik voor de tweede keer die dag het café verlaat (iets anders was niet open in het dorp, al hielp het natuurlijk wel dat ik haar de eerste keer al even gesproken had), wil ze me niet laten betalen. Haar baas is er toch niet, redeneert ze. Ik weiger en betaal gewoon de rekening, ik wil niet dat ze problemen krijgt vanwege twee niet betaalde consumpties. Ik zie dat ik me moet haasten om de enige bus die deze middag naar de hoofdstad rijdt te halen. Op weg naar buiten raakt ze me heel even iets aan. Lichtjes. Nog voor ik bij de bushalte ben, mis ik haar.

(Reykjavik, 17 november 1999)

Niet alle verhalen die ik onderweg schreef waren verwerkt. Deze stond nog in een schriftje. Misschien destijds niet durven publiceren. Ruim tien jaar later moet dat toch wel kunnen denk ik. Ik hoop dat het goed met haar gaat.