Tags

, , , ,

Goal, November 2005

Hij had zijn debuut iets anders voorgesteld. En het begon nog wel zo goed. Hij was vroeg in de kantine, zag al enkele van zijn spelers en dronk rustig een kopje koffie. De spelerslijst had hij bij zich, 15 spelers voor de wedstrijd van vandaag, dat was ideaal. Hij zag spelersvrouwen van begin 20 langskomen, hij verdraaide zijn nek bijna van het meedraaien. Dat was hij niet gewend. Het elftal waar hij tot nog toe bij hoorde (ook al speelde hij al jaren niet meer) was al blij met spelersvrouwen van rond de 40. Hij overlegt even kort met de aanvoerder en de assistent leider.

Het elftal had dringend een leider nodig. De interim leider was ook grensrechter en indien nodig zelfs speler. Geen ideale situatie. Het bestuur zat met de handen in het haar. Uit clubliefde besloot hij het te doen. Nu zat hij op de klok te kijken. Een uur extra vannacht en zelfs nu ontbraken er 3 spelers. Dan maar met 12 vertrekken.

Eenmaal in de kleedkamer kwam zijn moment van de waarheid. Hij stelde zich formeel voor, ook al kent iedereen hem wel, maakt even een grapje (“of ik leider met lange IJ of korte EI wordt zien we wel”) en iedereen lachte beleefd. Hij ontdekt dat de 3 laatkomers uit hun bed zijn geplukt door medespelers. Hij kan de onderlinge solidariteit wel waarderen. Hij haalt de twee jongste spelers door elkaar, klein foutje, maar goed. Hij begint met zijn punt. Hij had namelijk vorige week gezien dat spelers zich wat minder netjes gedroegen. Protesteren, schelden, onrespectvol gedrag naar tegenstander en scheidsrechter. Dat mocht vanaf nu niet meer. Accepteer en incasseer, GFC-waardig. De boodschap lijkt over te komen. Na een korte pauze gaat hij door met de opstelling. Hij verlaat de kleedkamer weer.

Eenmaal buiten kijkt hij nog eens op het papier. Zijn assistent kijkt mee. Staat iedereen op de juiste plek? Hij kijkt nog eens en ziet iets raars. Hij telt. En hij telt nog eens. 12 namen? Waarom reageerde er niemand dan? Hij rent snel terug naar de kleedkamer en herstelt zijn fout. Een enkeling lacht hem uit.

Het eerste halve uur gaat geweldig. Het elftal tikt de tegenstander weg en creëert vele kansen.  Slechts eentje gaat er in, maar hij staat te genieten aan de kant. Dan zakt het team in. De ballen komen niet meer aan. De tegenstander wordt sterker. Het wordt gelijk. In de rust een compliment en een waarschuwing. Hij ziet het wel zitten. Belooft een meter bier bij winst.

De tweede helft valt niet mee. Het spel wordt niet beter. De tegenstander komt voor. De wissels helpen niet, bijna geen kansen meer. Dan tien minuten voor tijd een counter. De sliding wordt laat ingezet. Raakte hij hem? En zo ja, was het er binnen? De scheidsrechter, tot dan toe de beste man van het veld, legt de bal op de stip. Zijn spelers gaan los. De een scheldt, de ander schiet de bal op het veld ernaast. Uiteindelijk gaat de bal er gewoon in. 3-1 en einde wedstrijd. De spelers blijven doorzeuren, de scheids raakt geïrriteerd. Hij roept spelers bij zich en de leider voelt dat hij wat moet doen. “Je maakt het er zelf naar”, schreeuwt hij naar de leidinggevende. Die komt naar hem toe en wil de discussie niet eens aangaan. Sterker nog, hij stuurt hem weg. Daar sta je dan met je goede gedrag. Eerst zelf een preek houden over acceptatie en GFC-waardig en dan zelf weggestuurd worden. Hij loopt een paar passen naar achteren, staat bijna in het veld ernaast, maar de scheidsrechter houdt vol. “Naar de kantine” schreeuwt deze. Normaal gesproken zijn favoriete plek, nu blijft hij bij de cornervlag staan. De scheidsrechter weigert af te trappen. Hij sjokt nog een paar stappen verder, de wedstrijd moddert nog even door en dan is het voorbij. Verloren. Hij had zijn debuut iets anders voorgesteld.

p.s. Aan het eind van het jaar kreeg de coach een nominatie op de nieuwjaarsreceptie, een lijstje met mooie tekening. Zijn revolutionaire 4-4-3 opstelling vond geen navolging…

Advertenties