Tags

, ,

Na de borstvoeding is het een paar maanden simpel. Een paar keer per dag begin je te huilen, je doet je mond open en ze drukken er een fles in. Daarin zit melk, tenminste poeder en water wat samen lijkt op melk. Dat is lekker, je slobbert het naar binnen, je laat een boertje en je kunt heerlijk uitbuiken. Dan weer slapen, het leven is mooi.

Sinds een tijdje echter moet ik ook met een lepel eten. Fruithapje noemen papa en mama dat. Dat komt uit een potje, ze stoppen een lepel vol in mijn mond en dan moet ik dat maar weg zien te werken. Vreemd hoor.Ik moest ook echt wennen aan de smaak. Soms komt het niet uit een potje. Dan hebben papa en mama zelf wat fruit geprakt. Banaan vind ik erg lekker. Aardbei ook wel. Peer uit een potje weer wat minder.

Maar nu beginnen ze ook met groentehapjes. Straks krijg ik mijn geliefde fles niet meer! Het wortelhapje van woensdag zat overal, behalve in mijn maag. Mijn blonde haar begon al oranje te kleuren. Ik heb iets gehoord over papa en een spinaziehapje, heel veel jaren geleden, misschien moet ik maar eens bij opa en oma informeren. Groente vind ik dus niet zo lekker. Alhoewel, vanavond kreeg ik bloemkool en aardappel, net als papa en mama, daar kon ik weer niet genoeg van krijgen.

Het leukste bij alle hapjes is om het zelf te eten. Ik grijp dan de lepel uit de hand van degene die me voedt (vooral oma is niet zo snel) en dan eet ik zelf wel. Dat de helft van het eten (minstens) dan op mijn slabbetje en in mijn gezicht belandt, vind ik niet zo belangrijk. Kan ik weer lekker in bad daarna, dat vind ik ook erg leuk. Lekker spatteren.

Advertenties