Tags

, , ,

Afgelopen maandag mocht ik op stagebezoek bij een van mijn studenten op Menorca. Het toeval wil dat ik het zomerseizoen 1997 daar al doorbracht, meer dan een half jaar was dat mijn huis. Ik heb daar een geweldige tijd gehad, dus leek het me wel leuk terug te keren naar de plek waar ik mijn laatstezomerseizoen werkte. En laat die stagiaire nou precies werken in 1 van de 2 dorpen die destijds ‘mijn gebied’ waren.

Ik was er al vroeg (wat heet, 3 uur opstaan om de vlucht om 6 uur te kunnen halen), dus ik had tijd genoeg. Mijn stagiaire kort gesproken en afgesproken om ’s avonds samen wat te eten, dus voor mij een hele dag ‘back on memory lane’. In hotel 1 herkende ik niemand, hotel 2 was anders. De receptioniste was dezelfde als 12 jaar geleden. Ze was alleen wat ouder geworden. Ik ook, denk ik. Ik herkende haar. Zij mij niet. Het gesprek ging niet bepaald vlot. Ik vertelde nog wat over die zomer, informeerde naar een van haar collega’s (‘die werkt nu in Barcelona’) en zij vertelde me heel beleefd (want Engels) dat het leuk was mij weer te zien. 4 minuten later liep ik weer buiten. Ik kende de weg, maar daar was ook alles mee gezegd.

De kroeg waar we destijds ’s avonds de dag doornamen, is nu een restaurant. De mensen die er werken zijn óf nieuw óf nu net zo onbekend als 12 jaar geleden. Teruggaan had weinig zin. Niets herinnerde me aan de prachtige zomer die ik op Menorca heb beleefd.

De volgende ochtend zat ik om half zes in een taxi naar het vliegveld. De taxichauffeur was gezellig. Hij vertelde me over de voetbalclub uit Mahon, die ik toevallig ook had zien spelen 12 jaar ervoor. Ik vertelde hem ook dat ik de weg al nauwelijks meer herkende, dat terugkeren in de tijd eigenlijk nutteloos is. Ik had nog één laatste hoop. Vier keer per week deed ik een vliegveldtransfer. Ik leverde mijn gasten graag bij een bepaalde incheckbalie af. Het meisje er achter was niet alleen mooi, ook erg leuk. Als ik nu nog eens bij haar zou kunnen inchecken. De taxichauffeur lachte. Mijn verhaal indachtig reageerde hij ad rem: “Misschien is ze wel heel dik geworden”. Ze zat gelukkig niet aan de balie. Nu blijft ze voor eeuwig mooi.

Teruggaan in de tijd heeft geen zin.

P.s. Gelukkig bleek er ook uitzondering op deze regel. Hij werkt nog steeds met zeer veel plezier zag ik even later.

Advertenties