Tags

, ,

Ik begreep er nooit veel van. Het was ook een moeilijke sport voor buitenstaanders. En iedereen die niet in het Commonwealth opgroeide is automatisch een buitenstaander als het om cricket gaat. Toen ik nog voor Engelse touroperators werkte, zag ik het enthousiasme voor de sport. Niet dat ik het al begreep, voor mij leek het gewoon op slagbal, maar met een onbegrijpelijke puntentelling. Fascinerende tussenstanden bij Langs de Lijn: 214 voor 6 na 43 overs. Geen flauw idee wat het betekende, maar het leek me wel leuk. Men legde het mij uit. “One bats, the other throws. After a while they turn around. They drink a cup of tea and after five days the captains shake hands and say it’s a draw.” Het werd me iets duidelijker…

In Australië reizend en werkend, bleek de gekte daar nog gekker. Ik keek wel eens op televisie. Ik las er wat over. Ik schreef een stukje over Donald Bradman, de beste cricketer aller tijden. Ik bezocht in Nieuw Zeeland een ‘one day’ match. En ik begreep langzaam maar zeker de puntentelling. Zag zelfs het verschil tussen de wedstrijden voor 1 dag en de traditionele vijfdaagse testmatchen. De sport groeide in mij.

En toen kreeg ik mee dat er naast Erik van Muiswinkel nog een paar honderd Nederlanders van Cricket houden. En dat ‘we’ op amateurniveau leuk mee doen. Dat een Australiër die in Nederland woont en speelt gewoon voor Oranje mag uitkomen. Ik volgde de uitslagen. Ik keek wel eens naar de BBC.

Dit weekend begon het WK Twenty20. Een nog kortere uitgave van het spelletje. Een gruwel voor puristen, maar ik ben te veel outsider om purist te kunnen zijn. Ik vind het juist wel leuk. En voor de Nederlandse spelers kwam een droom uit. Spelen op Lords. Heiliger dan Wembley, meer traditie dan Wimbledon. En dan ook nog eens de officiele openingswedstrijd tegen de thuisploeg. Mooier kan niet. De toerist zou gaan genieten, het resultaat was niet belangrijk.

Maar een resultaat kwam er. En wat voor een. Nederland versloeg Engeland. De pers pakte groot uit. Over de hele wereld zelfs. Laat ik eens proberen een vergelijking te maken. Nederland heeft zich voor het WK voetbal in Zuid Afrika geplaatst en moet in de eerste ronde tegen El Salvador. En ze verliezen. Of eigenlijk een betere vergelijking: Sven Kramer moet in de laatste rit van de tien kilometer in Vancouver tegen een onbekende Spanjaard. De tijden van Bokko en Verheijen vallen tegen. Hij hoeft alleen nog even 13.04 te rijden. Dat doet hij, maar hij wordt in zijn rit verslagen door de onbekende Spanjaard die 13.02 schaatst.

Cricket, wat een prachtige sport. Onbegrijpelijk dat de sport niet populairder is in Nederland. Vroeger op school was slagbal toch ook de mooiste invulling van de gymles? Laten we het allemaal gaan volgen. De BBC heeft elke dag hoogtepunten. ‘We’ moeten nog wel Pakistan verslaan om de volgende ronde te halen. Tenzij dat land Engeland ook verslaat vandaag. Maar wat maakt het nog uit, dit toernooi is voor de Nederlandse cricketfan al geslaagd.

Advertenties