Tags

, , , ,

Hij is niet van mijn partij. Sterker nog, zijn partij vind ik ultiem nietszeggend. Opgericht voor vernieuwing van de politiek, maar in meer dan veertig jaar nog niets bereikt. Voorstander van het referendum, iets waar ik echt tegen ben. Toch mag ik hem wel. Hij blijft overeind in het debat, is een van de weinigen die Wilders durft aan te vallen en zorgt er eigenlijk in zijn eentje voor dat zijn partij terugkeert van splinterpartij naar een partij waar rekening mee gehouden wordt.

Vorige week een interview met hem in de zaterdagbijlage van de NRC. Het mooiste van het interview vond ik niet het gesprek zelf, niet zijn uitspraken, niet zijn lef door toe te geven dat het lastig is om te functioneren binnen het systeem dat zijn partij juist wil hervormen, maar de paginagrote foto bij het artikel. De helft van die foto is zijn boekenkast en dat vind ik natuurlijk erg interessant.

Eén van de eerste dingen die ik onvermijdelijk doe als ik ergens binnenkom, is het bekijken van iemands boekenkast. Een huis waarin geen boekenkast staat, daar is iets niet goed. Maar ook de boekenkast zelf vertelt mij veel. Heeft de lezer smaak? Staan de boeken georganiseerd en zo ja hoe? Iemand die zijn boeken op kleur en grootte in de kast heeft staan, staat er slechter op dan iemand die een systeem bedenkt waardoor boeken snel terug te vinden zijn. Iemand die boeken leest of iemand die boeken ter decoratie gebruikt. Iemand die een eigen smaak heeft of iemand die de AKO toptien als leidraad hanteert. Laat mij je boekenkast zien (daar zijn hele websites aan gewijd) en ik vertel je wie je bent.

Pechtold scoort goed moet ik zeggen. De kast is simpel. Het zou een Billy kunnen zijn, maar ik tel liefst 10 planken, dus de kast is groter dan de standaard Billy, zelfs met bovenstuk (de zolder hier staat er vol mee). En Pechtold heeft systeem. De bovenste vijf planken zijn voor Nederlandse literatuur/lectuur. Daarna de vertaalde boeken, een plank Engelstalig en eenplank kinderboeken. Helaas zijn de onderste twee planken gereserveerd voor spelletjes en troep, maar ja, je kunt niet alles hebben.

Photobucket

Het is moeilijk op de foto precies alle boeken te herkennen, maar goed speurend zie ik staan: Bernlef, Wim de Bie (4x), Borderwijk, Remco Campert (plank 1), Jules Deelder (3x), Max Dendermonde, Adriaan van Dis, Willem Elsschot, Arnon Grunberg (plank 2), Arthur Japin, Kees van Kooten (9x liefst) (plank 3), Connie Palmen en 8 gebonden boeken verzameld werk (Vestdijk?) (plank4), zeker 23 keer Jan Wolkers, Leon de Winter (plank 5), Isabel Allende zeker acht titels, John Irving, Nicci French (plank 6), minstens zes keer Jeffrey Archer en ik gok vijf keer John Grisham (plank 7).

Plank 8 de kinderboeken en de laatste twee planken laat ik even buiten beschouwing. Wat zeggen deze boeken nu over de heer Pechtold? Veel, maar tegelijkertijd ook niets. Ik kan wel amateur-psycholoog gaan spelen en de Wolkers-collectie gooien op de tijdgeest, zoals Pechtold ontgetwijfeld ook een fan van Koot en Bie was vroeger op televisie. Hij gaat mee met zijn tijd, als je Grunberg tenminste modern mag noemen. Maar tegelijkertijd is hij gevoelig voor de bestsellerlijst en leest dus Grisham, French en Allende.

Ik herken tientallen boeken die ook in mijn kast staan, maar ik herken ook honderden boeken überhaupt niet, daar is de foto net niet gedetailleerd genoeg voor. Ik dacht ook Joe Speedboot te zien staan, maar ik kan de kaft niet lezen. Er liggen ook een aantal boeken dwars bovenop de anderen. Ruimtegebrek. Iedere boekenliefhebber kent het. Pechtold is niet anders. Ik ben benieuwd hoeveel boeken hij nog niet gelezen heeft, in mijn kast is dat ongeveer een derde, maar dat is een erg ruwe schatting. Maar dat hij een lezer is, behoeft geen discussie. Scoort hij bij mij toch weer punten. Mijn stem zal hij wel nooit krijgen, maar iemand sympathiek vinden is ook vrij uniek bij politici.