Tags

, , , ,

De zaal was te klein voor het aanwezige publiek. We moesten even wachten, want blijkbaar moesten we naar een grotere zaal. Even later lopen we door de gangen naar de andere kant van het gebouw. Als we de zaal inkomen, dendert de muziek over ons heen. Het rustige intro hoorde ik op de achtergrond, toen ik nog buiten stond. Nu is het nummer losgebarsten. Ik zie dat niet iedereen het toepasselijk vind. Aan de andere kant, dat past dan wel weer bij hem. Hij zal het zelf niet hebben uitgezocht, maar ik vind het passen. De tekst heeft een zekere ironie. Hij ligt voorin, het lijkt alsof hij de tekst zingt. “If I lay here, if I just lay here, would you lie with me..” Niemand voelt zich aangesproken. Niemand ligt graag in een kist. Niemand had ook verwacht dat hij in een kist terecht zou komen. Midden veertig, nooit zelfs maar een hint dat het ineens voorbij kon zijn. Ondertussen dendert Snow Patrol door. Ik kende het nummer, maar had er nooit echt naar geluisterd. Nu moet ik wel. Het is onmogelijk niet te luisteren. De tekst raakt de situatie op meerdere punten. “All that I am, all that I ever was”. Om me heen denkt iedereen aan hoe hij was.

De dienst was pijnlijk. Speeches kunnen het verlies niet verzachten. Ik ben een vriend kwijtgeraakt. Niet een vriend waarbij ik over de vloer kwam, waarmee ik dagelijks sprak, maar wel iemand waar ik jaren mee voetbalde. Waar ik regelmatig herinneringen mee ophaalde, over onze mooiste wedstrijd samen. Wederzijds respect en begrip, voor elkaars voetbalkwaliteiten, elkaars clubliefde. Een vriend die nog lang niet dood mocht gaan, omdat niemand op deze leeftijd zo maar dood in bed hoort te liggen. Het laatste nummer van de dienst, waarmee we naar buiten worden geloodst is nog ironischer. “Where the streets have no name”. Hij was een U2 fan. Maar waarom juist dit lied voor een postbode? Alsof hij doorheeft dat hij nooit meer post zal bezorgen. Alsof de straten voor hem nog bestaan.

Maar het openingsnummer van de dag zal ik nooit vergeten. Ik hoor het ook vaker dan voordien. Waarschijnlijk omdat ik me meer bewust ben van het nummer, omdat ik dat beeld van die kist in die grote zaal gecombineerd met die tekst vast in mijn hoofd heb. En al staat het ergens zachtjes op de achtergrond, ik hoor het weer denderen door die zaal in mijn hoofd. Ik zal het nummer nooit meer zacht horen. Omdat ik de wereld even vergeet.

We’ll do it all
Everything
On our own
We don’t need
Anything
Or anyone

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

I don’t quite know
How to say
How I feel

Those three words
Are said too much
They’re not enough

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden that’s bursting into life

Let’s waste time
Chasing cars
Around our heads

I need your grace
To remind me
To find my own

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

Forget what we’re told
Before we get too old
Show me a garden that’s bursting into life

All that I am
All that I ever was
Is here in your perfect eyes, they’re all I can see

I don’t know where
Confused about how as well
Just know that these things will never change for us at all

If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie overliedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.

About these ads