Tags

, , , ,

Soms kom je de meest onverwachte dingen tegen als je reist. Zo was ik deze week twee dagen in Kopenhagen, een schooltrip, georganiseerd door de studenten zelf. Het wisselen van de wacht stond natuurlijk op het programma. En ook al heb ik niets met koningshuizen en ken ik de procedure al van Londen, Stockholm en Monaco, natuurlijk stond ik er ook. Net als een paar dozijn andere toeristen, vooral Japanners.

In de verte horen we de muziek en we zien het muziekkorps langzaam het plein naderen. En ineens hoor ik wat ze spelen: Het intro van Monty Python’s Flying circus. Ik moest snel mijn camera pakken en de filmfunctie zoeken, maar het nummer was natuurlijk al afgelopen, toen ik zover was.

Mijn verbazing werd nog groter toen ik het tweede nummer hoorde.

Nog meer Python! En niet zo maar een nummer, maar het beroemde ‘Sit on my face’. Mijn studenten hadden natuurlijk niets door, de generatiekloof is te groot. Mijn collega en de vier dozijn Japanners ook niet, dus ik was de enige die het herkende. Dus bij de extreem formele wisseling van de wacht, bij een ultraconservatief bolwerk als de koninklijke familie speelt het korps het nummer waarvan de tekst, weliswaar niet gezongen wordt, maar wel bestaat uit de volgende woorden:

kijk en luister

Sit on my face and tell me that you love me
I'll sit on your face and tell you I love you, too
I love to hear you oralize
When I'm between your thighs
You blow me away

Sit on my face and let my lips embrace you
I'll sit on your face and then I'll love you truly
Life can be fine if we both sixty-nine
If we sit on our faces in all sorts of places
And play, 'til we're blown away

Mijn dag was goed. Na het nummer volgde nog een keer de themetune en de formele procedure werd gevolgd, zoals dat overal gebeurt.

Advertenties