Tags

,

Als zovelen zag ik Kyteman voor het eerst bij DWDD, waar Jan Mulder hem daadwerkelijk wist te raken. Maar behalve het buitengewoon openhartige interview, ook al uitzonderlijk, zag ik een optreden van iemand die iets nieuws wist te doen. Een geweldige prestatie, want de muziekindustrie leeft toch vooral van herhaling en variatie op herhaling, via revival naar comeback.

Zo niet Kyteman. Colin Benders heeft in zijn eentje (vandaar ook de titel: The Hermit Sessions) een album gemaakt, waar hij meer dan drie jaar over heeft gedaan. Mijn eerste gedachte was Spinvis, die ook op een zolderkamertje een prachtig album in elkaar toverde. Toen zag ik Colin staan en leek hij, helaas moet ik zeggen, een beetje op Ali B. Gelukkig bleek al snel dat hij weinig lijkt op die nep-artiest die vooral erg goed is in het genereren van publiciteit. Hiphop gecombineerd met een orkest, werd als omschrijving gegeven. Ik dacht aan die avond dat ik al zappend bij MTV Guru’s Jazzmattaz tegenkwam. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Jazz muziek met een rapper er doorheen blatend. Maar mooi! Een paar jaar later gezien in Paradiso, nog altijd een van de mooiste concerten dat ik daar bezocht.

En toen trad Kyteman op. Als een soort dirigent stond hij voor een groep bijeengeraapte muzikanten, uit diverse bandjes waarin hij ooit meespeelde, verzameld. Maar de dirigent lijkt tegelijkertijd op te gaan in de muziek en staat te dansen alsof hij alleen thuis is, ouders een avondje weg, gangstarrap op de televisie en kijken of je net zulke absurde bewegingen kunt maken. Met een groot verschil: bij de meeste rappers lijkt het te gaan om image, Kyteman gaat helemaal op in zijn muziek. Liefst twintig artiesten zijn er nodig om zijn muziek te spelen. De muziek die hij, de eenzame trompettist, helemaal alleen op een CD wist te krijgen.

De media gingen terecht ook uit hun dak. Giel ’s ochtends, DWDD ’s avonds, tussendoor alle kranten en positieve recensies bij iedereen die er toe doet. Vandaag ontdekte ik een concert van hem compleet online bij 3voor12. Wat me vooral opviel is de lol van de muzikanten op dat podium. Een rapper die in het frans net zo snel lijkt als MC Solaar, violisten die zo van de klassieke opleiding lijken te zijn geplukt, maar wel gewoon meezingen in het achtergrondkoor, omdat dat zo uitkomt.

Ooit zag ik Mano Negra optreden in Groningen. Ik heb nog een half uur op video van een concert in München van diezelfde tour. Ongeremd enthousiasme, iedereen is zo blij op dat podium te mogen staan, met deze muziek mee te mogen spelen. Tijdens dit concert bij De Smet in Amsterdam zie ik datzelfde enthousiasme terug bij de muzikanten van Kyteman. Zijn concerten zijn nu al uitverkocht, terwijl het album pas een week uit is.

Ik hoop dat Kyteman met de druk kan omgaan. Het is niet niks voor een jongen van 22. Maar iemand die Miles Davis, Mano Negra, GangStarr en Elvis Costello met elkaar weet te verbinden, die moet wel een megatalent zijn. Ik ga zijn CD in ieder geval bestellen.

Advertenties