Tags

, , , ,

Goal, Juni 2004

Al sinds ik bij de redactie van Goal zit, valt het me op hoeveel werk er zit in het maken van een clubblad. Terwijl een krant ’s avonds klaar is en de volgende ochtend op de mat ligt, zit er bij Goal een aantal weken tussen het moment dat ik dit verhaaltje op mijn scherm tover en het moment dat u deze woorden tot u neemt. Dat is geen diskwalificatie van ons blad, maar een constatering dat er veel moet gebeuren als het schrijven achter de rug is.

De hoofdredacteur (heel lang Gerrit, binnenkort Fred) en degene die de opmaak verzorgt (Albert/Tineke) doen een hoop, maar achter de schermen moet er dan nog een heleboel gebeuren. De etiketten worden opgehaald bij de ledenadministrateur. Met de drukker moet worden overlegd wanneer de bladzijden gedrukt worden. Als alles gedrukt is, moet er een groepje klaar staan die in de kantine ‘rond de tafel loopt’, vroeger vaak een jeugdteam, nu een team krasse knarren. Dan moeten de bladzijden geniet worden. Dat gebeurt ook bij Burgo. Terug bij de drukker dus. Weer ophalen bij de drukker.

630 etiketten moeten op de voorkant van de Goal geplakt worden, vaak helpt zijn familie. De stapels voor de bezorgers moeten gemaakt worden, dus alle Goals worden in wijken opgedeeld. Dan moeten de stapels naar de bezorgers gebracht worden. Uiteindelijk zorgt de bezorger er dan voordat u uw clubblad tussen de reclamefolders mag uitvissen.

Veel mensen zijn van belang dus, naast een paar schrijversin de redactie. Zonder Tönnis, Tineke, Gerrit, Albert, de vaste leveranciers en alle bezorgers is er geen clubblad te maken. Maar één man doet veel. Erg veel. Eigenlijk alles tussen het moment dat de Goal zijn definitieve vorm heeft (op een computerscherm dan) en het moment dat de bezorger zijn wijk door fietst. En die man doet al dat werk al erg lang. Hij is het langst zittende redactielid. Vorige maand was zijn 15 jarig jubileum, zelf weet hij dat waarschijnlijk niet eens. Bij elke vergadering is hij er weer. Ook voor allerlei klusjes kunnen we hem sturen. Snel een foto maken op zaterdagochtend? Geen probleem. Even iemand in een commissie vragen om wat informatie? Hij doet het. Het laatste nieuws binnen de club? Hij weet het.

In die 15 jaar heeft hij volgens mij nog nooit een stukje geschreven dat langer was dan twee alinea’s, maar hij is wel de onmisbare kracht van de redactie, de Neeskens die er voor zorgt dat anderen beter kunnen presteren. Hij mag met recht trots zijn op het huidige clubblad. Iedereen kent hem ook, maar volgens mij heeft menigeen niet door hoeveel hij werkelijk doet. Alleen al daarom verdient hij een keer een hele bladzijde in het clubblad. Al was het natuurlijk ook wel erg leuk om een stukje over Jan Relker te schrijven met als titel “Stille kracht”.

Advertenties