Tags

, , ,

Een jaar of vijf geleden zaten we in één team. Samen met Ronald, Gerald, Jan en een aantal anderen speelden we tegen een selectie studenten. Zij dachten die oudjes even te verslaan. Wij wisten wel beter en tikten ze helemaal weg. Een jaar later haalde je mij bij de begeleiding van de AEHT. Sindsdien mag ook Toerisme mee naar de jaarlijkse wedstrijden. De eerste keer was geweldig. In Turkije leerden we elkaar echt kennen. Onze visie kwam vaak overeen. De dikdoenerij van de aanwezige bobo’s stoorde ons, ook na terugkeer in Nederland bleek dat menigmaal. De passie voor het lesgeven was groot, ook daar kwamen we overeen.

Ook vorig jaar in Italië was het weer gezellig. Late avonden, samen met de studenten, die ook nog eens twee prijzen wonnen. Bomen over Reutem 4 en GFC 3, over FC Twente en Ajax, over Horeca en Toerisme, over onderwijs, over de verschillen tussen een gebouw waar je les geeft en een ROC. Komend jaar zou je weer meegaan naar Dubrovnik.

Laatst sprak ik je even kort. Je zag er moe uit. Je gaf aan dat je slecht sliep, alle rompslomp rondom het schoolhotel en de bezuinigingen, je kon je er niet van los maken. Wist ik veel dat het de laatste keer was dat ik je zou spreken. Ik probeerde je er van te overtuigen dat je werk nooit zo belangrijk is dat je er wakker van moet liggen. Dat het niet jouw schuld is als er veel misgaat, niet jouw verantwoordelijkheid. Ik noemde je als voorbeeld tegen collegae, toen er een ziektegolf leek te heersen. Wel op school komen, maar toen het echt niet ging, gewoon iets eerder naar huis. Als de student maar niet de dupe wordt.

Deze week had ik allerlei stukjes in mijn hoofd voor mijn weblog, ik wilde schrijven over bezuinigingen ten koste van kwaliteit, over een afgelast gala voor studenten tegenover een groots afscheid van een bobo, het zou jou ook gestoord hebben. Maar dat is allemaal nutteloos in het licht van het nieuws van woensdag. “Dramatisch nieuws”, hoorden we over de telefoon. Verbijsterd hoorden we het tien minuten later. Natuurlijk wisten velen wat er zoal speelde, maar niemand begreep het vervolg. Een cynicus zou refereren aan het woord ‘rucksichtlos’, dat men van hogerhand liet vallen in relatie tot de bezuinigingen. Menigeen sprak de hoop uit dat het mensen aan het denken zal zetten.

De klap zal lang nadreunen. Vol onbegrip gaat het leven verder. Zoals jij ook altijd het belang van de studenten voorop had staan, stond ik de volgende ochtend weer gewoon voor de klas. Studenten die jou geen van allen kenden, voor wie er niets was veranderd.

Ik zal je missen, je humor, onze zinloze voetbaldiscussies, onze mening over ons werk. Ik hoop dat je de rust hebt gevonden die je kwijt was. Rust zacht Henk!

Photobucket

Advertenties