08067Wah wah 10 – Groeten van Rottumerplaat (08-067)

Het idee is al oud. Erg oud. BBC radio geloof ik, het heet in het Engels Desert Island discs. De vraag voor alle muziekliefhebbers: Welke muziek neem je mee naar een onbewoond eiland?

Gasthoofdredacteur Joost Zwagerman schreef meer dan honderd schrijvers en schrijvende musici aan en tot zijn verbazing wilde bijna iedereen meedoen. En dus krijg je een boek waarin Youp én Freek aan het woord komen, met Simon Vinkenoog en Jan Rot, Jeroen Wielaert en Kees van ’t Hart, Jessica Durlacher en Jan Donkers, Tom Barman en Kluun. Vooral mannen, maar ook gelukkig wat vrouwen.

Het leuke aan dit boek is, dat het resultaat geen lijstjesboek is, daarvan zijn er al zoveel. Elke schrijver mocht namelijk een verhaal inleveren. De keuze bleek soms erg lastig, de neiging vele artiesten te noemen die het nét niet geworden zijn, blijkt niet te onderdrukken. Het verhaal autobiografisch maken is ook erg verleidelijk.

Sommige schrijvers probeerden er bijna een wetenschappelijk verhandeling van te maken (“Eerder was Transformer het antwoord op een beklemmend post-hippie-idealisme dat ik in de jaren zeventig opzoog en waar ik mij aan overgaf tot ik overgaf, op het omhelzen van vrede en liefde, op het geloof in het goede dat ik deelde terwijl ik wel beter wist, op het ‘vrijheid’ genoemde egocentrisme van de zelfontplooiing.”), terwijl het ook simpeler kon (“De beste plaat aller tijden? The complete recordings van Robert Johnson. En waarom dan wel? Dat ga ik niet uitleggen. Luister zelf maar.”). De bijdehante opmerkingen zijn natuurlijk voorspelbaar (is er wel stroom?). Maar het blijft leuk te lezen waarom mensen juist voor die ene plaat gekozen hebben.

Tijdens het lezen is het natuurlijk onvermijdelijk dat je eigen smaak ook nog eens langs een meetlatje wordt gelegd. Welke schrijver is zo enthousiast over een mij niet bekende artiest dat ik een verkapt luisteradvies krijg? (Elliot Smith) Welke waardeloze artiest kan eigenlijk echt niet in dit boek? (Les Poppys, Julien Clerc, Frankrijk heeft toch ook wel goede artiesten?). Welke verwacht je maar kom je niet tegen? (U2), welke artiest lijkt onevenredig vaak gekozen (Bruce Springsteen). Welke albums zijn voorspelbaar? (White Album, OK Computer)

Geweldig leesmateriaal allemaal, al was het alleen maar omdat dit een nooit eindigende discussie betreft. Sterker nog, als je dezelfde schrijvers over tien jaar weer benadert en ze dwingt een nieuw stukje te schrijven zonder het oude weer eens op te zoeken, dan komen er volgens mij veel nieuwe inzichten weer naar boven. Over mijn eigen keuze twijfel ik ook nog altijd. Pink Floyd, Radiohead, Elvis Costello of zelfs Portishead. Of kies ik toch voor de Tröckener Kecks, jarenlang mijn favoriete band. Maar waarom valt Rick de Leeuw dan juist hier weer tegen door een oud romanfragment op te sturen, ipv een nieuwe rake column te schrijven? Of moet ik toch kiezen voor het Klein Orkest, omdat die teksten me zo duidelijk raakten. Durf ik Shakira te kiezen of is die ene geniale plaat van Gavin Friday mijn ultieme onbewoond eiland plaat? Mano Negra? Tom Waits? Jammah Tammah? World Party? Ibrahim Ferrer? Ik kies voorlopig nog maar even niet…

Quote: “Het werd pas pijnlijk toen we de inventaris opmaakten van artiesten die niet mee mochten. Het zogenaamde Nobelprijseffect: De lijst van achterblijvers bleek bijna even imposant als die van de uitverkorenen. Een beetje deprimerend zelfs.” (blz. 281)

Nummer: 08-067
Titel: Wah wah 10 – Groeten van Rottumerplaat
Auteur: 134. Samenstelling: Joost Zwagerman
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 288 (13690)
Categorie: Muziek
ISBN: 978-90-468-0436-0

Advertenties