Tags

, ,

In de zomer van 1997 werkte ik op Menorca voor First Choice als resort representative, zeg maar reisleiding. Mijn gebied werd overlopen door de grijze golf, het was niet echt een opwindend deel van het toch al niet bruisende eiland. Maar ik had een prachtige zomer, veel lol gehad, de internationale crowd van reisleiders, autoverhuurders, barpersoneel, animatiestaf en excursieverkopers was een leuk clubje.

Een nadeel van ’s Algar was dat er niet echt een gezellige kroeg was. De enige plek waar je na tien uur ’s avonds nog wat kon drinken was de karaoke bar. Niet echt mijn stijl, maar aan het eind van een lange werkdag was dat wel de plek waar de werkenden elkaar tegenkwamen terwijl de gasten al op één oor lagen. Het kwam nogal eens voor dat we de enige bezoekers waren. Dan zongen we nog zelf, maar vooral liederen die we nauwelijks kenden. Een nummer dat ik voorheen niet kende, sindsdien ook niet weer heb gehoord is Al Partir van Nino Bravo, een inzending voor het Eurovisie songfestival, vertelden de Spanjaarden onder ons, ergens begin jaren zeventig. Aan het eind van de zomer zongen we (drie Nederlanders tussen de Engelsen en Spanjaarden) dit nummer zonder problemen mee. Zelfs de tekst in beeld was overbodig.

Op een dag was het iets drukker in onze stamkroeg. En de keuze van nummers was ook bijzonder die avond. Niet zoals altijd ‘My way’, ‘Hey Jude’, ‘You’ll never walk alone’ en een hopeloze versie van ‘Cotton Eye Joe’. Halverwege de avond pakte iemand de microfoon en begon een nummer te zingen dat ik wel kende, maar al tijden niet had gehoord. “I wish I was special”, klonk het en hier leek een echte zanger te staan. Een prachtige versie van ‘Creep’ hoorden we die avond. Voor vele bezoekers een nieuw nummer, ook al was het al vier jaar oud op dat moment.

Ik kende Radiohead tot dat moment eigenlijk alleen via dat ene nummer. Later volgde ik ze meer, raakte ik ook onder de indruk van Paranoid Android, No Surprises, Karma Police en High and Dry. Hun album OK Computer kwam datzelfde jaar uit en werd een van mijn favoriete albums ooit.

Maar hoe goed dat album ook is, dat eerste nummer raakt mij nog altijd het meest. Die eerste hit. Dat lied met die lange uithalen. Met Thom Yorke die zingt alsof zijn leven er vanaf hangt. En gelukkig heeft YouTube een keuze aan ‘Creep’s’. Mensen die het nummer naspelen op de ukelele, een cover van Natural Disasters, iemand in de ondergrondse met een straatmuzikant of 456 amateurs die het nummer zelf akoestisch naspelen.

Het nummer zelf blijft prachtig, hoe vaak je het ook hoort. Ik hou van nummers met tempo- en volumewisselingen. U2 deed dat regelmatig, Queen’s beste nummers vallen in deze categorie, Radiohead maakt er een handelsmerk van. Heel rustig beginnen. Het refrein de eerste keer komt samen met de invallende gitaar. Het rustige nummer wordt ineens een rocknummer. De afwisseling blijft het hele nummer, zacht, hard, ingetogen gezongen en dan uithalen met een extreem langgerekt ‘rùùùùùùn’. Daarbij komt nog eens dat ik altijd sympathie koester voor de underdog, de outsider. En is er een ergere buitenstaander dan de hoofdpersoon van ‘Creep’? Terwijl de meeste nummers (rap!) over zelfbewuste mensen met grote ego’s gaan, is de zanger (Yorke autobiografisch?) een engerd, een vreemdeling. “I don’t belong here..” klinkt het berustend aan het eind van het nummer.

Ik ben een Radioheadfan sinds 1997. ‘Creep’ was de aanleiding en blijft een van mijn favorieten.

When you were here before,
Couldn’t look you in the eye
You’re just like an angel,
Your skin makes me cry

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You’re so fucking special

But I’m a creep,
I’m a weirdo
What the hell am I doin’ here?
I don’t belong here

I don’t care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I’m not around
You’re so fucking special
I wish I was special

But I’m a creep
I’m a weirdo
What the hell am I doin’ here?
I don’t belong here, ohhhh, ohhhh

She’s running out the door
She’s running out
She run run run run…
run…

Whatever makes you happy
Whatever you want
You’re so fucking special
I wish I was special

But I’m a creep,
I’m a weirdo
What the hell am I doin’ here?
I don’t belong here

I don’t belong here…

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie over liedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.

Advertenties