Tags

, ,

Anderhalf jaar geleden waren we bij Jannarok in Diepenheim. Leuk festival op Hemelvaartsdag met altijd interessante bandjes. Een van de bandjes die die middag op zou treden was de band Plork & de Aannemers. Ze begonnen iets te laat, het regende, de bui trok langzaam weg. Er komt 1 persoon het podium op, de muziek begint te spelen en het grootste deel van het publiek draait zich om.

Ze keerden zich niet af van het podium, maar keken naar een drietal dat met plastic helm op het hoofd, gitaar om de nek, in polonaise dwars door het publiek, de eerste tonen van Y.M.C.A. beginnen te spelen. Ik moet zeggen dat ik verbaasd was. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest. Na een aantal nummers begon ik het te waarderen.

Hier stond een band die veel plezier had aan het spelen, die allerlei nummers door elkaar speelden, van Johnny Cash tot Abba, van rock tot hiphop, maar overal een eigen draai aan wist te geven. Grappig. Na een kwartiertje was het bijna een popquiz. Wat gaan ze nu weer spelen?

De foto’s gemaakt op een mobieltje verdwenen helaas in cyberspace, maar Plork had in ieder geval een onuitwisbare indruk in mijn geheugen gemaakt.

Eerder dit jaar, na een late avond in de kroeg, ging de televisie aan. Niet slim, op dat tijdstip moet je gewoon naar bed gaan, maar met drank op neem je niet altijd de beste beslissingen. En daar waren ze. Michiel Veenstra presenteerde een radioprogramma waar blijkbaar ‘s nachts de camera op gezet wordt, in plaats van testbeeld of herhalingen.

Plork was in vorm. In de studio hadden ze geweldig veel lol. Ze waren uitgenodigd voor drie nummers bleek al snel, maar ze bleven veel langer. Veenstra zag al snel dat hij een goed programma maakte met behulp van deze band uit de Achterhoek. En zo gaat het volgens mij overal waar de band komt. Dauwpop, Zwarte Cross, tentfeesten, het Glazen huis, daar waar Plork optreedt is iedereen onder de indruk.

Hoogtepunt van het nachtelijk optreden was een cover van Luv. The greatest lover ooit gezongen door Patty Brard en vriendinnen klonk geweldig. Tegen de tijd dat het lied bijna aan het eind was, wordt het publiek opgeroepen om mee te zingen. We kennen het allemaal, maar voor de zekerheid werd de tekst nog even op een tekstkaartje omhoog gehouden. Ook voor de kijkers thuis.

Wat volgde was een geweldige medley van allerlei verschillende nummers, van de meest uiteenlopende bands, allemaal passend in het uitgebreide repertoire van deze extreem flexibele band. De tekst bleef op de tekstkaart zichtbaar. Nu ook op YouTube, allemaal meezingen en meedoen, luister en bewonder. Maar vooral: ga ze zien!

En dan vooral die opmerking aan het eind: “We hebben ‘m ingekort”.

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie over liedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.

About these ads