Tags

, , , ,

Midden jaren tachtig was radio drie nog de moeite waard als het ging om het ontdekken van nieuwe goede muziek. Vooral de dinsdag (Vara) en de woensdag (Vpro) waren mijn favoriete dagen. Op dinsdagmiddag ontdekte ik in de Verrukkelijke 15 geregeld bands waar ik nooit van gehoord had, maar die prachtige muziek maakten. Vele van die artiesten uit die tijd zijn nu nog steeds mijn favorieten. Ik luister nog altijd naar bandjes uit die tijd.

Een van de nieuw ontdekte bands was de Australische band Do re mi. Ze scoorden Down Under in 1985 een grote hit, top vijf, met het nummer Man Overboard. Dit nummer werd in Europa ook bekend, al was het nooit een hit. Ik heb de LP waar het nummer opstaat gekocht, later nog een CD. Leuke muziek, maar nooit meer zo goed als dit ene nummer. Met recht een ‘one hit wonder’, maar dan wel een bijzondere. Niet een kapot geproduceerd concept, maar gewoon een band die toevallig raak schoot.

Zangeres Deborah Conway, voor filmliefhebbers bekend als Juno in Prospero’s books van filmlegende Peter Greenaway, zingt in dit nummer over een relatie die overduidelijk niet goed gaat. Schaamhaar op het kussen, baardhaar in de wasbak, ze is duidelijk niet tevreden over haar man. Dat hij ook nog eens naar andere vrouwen lonkt, laat thuis komt, het helpt allemaal niet. De eerste minuut kabbelt het nummer, de zang lijkt bijna het opdreunen van tekst, maar dan is er ineens die uithaal: “You’re not the only one”, je hoort hoe mooi haar stem is; dat ze kan zingen. Meteen volgt het typerende basloopje, dat dit nummer zo herkenbaar maakt.

Zelfs nu, meer dan twintig jaar later, raakt het nummer me elke keer dat ik het hoor. Je voelt de pijn in haar stem. De deuren die zo hard dichtgeslagen worden dat het behang er bijna afvalt, de ironische, bijna sarcastische vergelijking “Jealous wife scenes raise a smile at parties, like anal humour”. Prachtig nummer, ik zing het nog steeds van voor naar achter mee. Drie keer achter elkaar, zonder dat het begint te vervelen, dolgelukkig dat ik de clip, destijds nooit gezien, gevonden heb op YouTube. Dit is een live versie:

Do re mi – Man Overboard

I try not to stand too close to myself
I try not to listen to the things I say
They say there’s no such thing as self-abuse
But you wonder how I can be trusted
If I’m finely tuned or well adjusted
Oh, pity about you
Oh, pity about me
Mostly pity about her
Every time she comes inside
You – had to run
You had to run
You wish that crush would go away
You’re not the only one !

Squinting at broad daylight
Drumming up a conversation
Parson’s brass is pealing / appealing
Drumming up a congregation
Hands reaching for a glass of water
Dry socks and razor rash
Your shoes under my bed
Dandruff, doona, cigarette ash

I’ve tried to play it open-handed
I’ve tried to make a fist of this
Even when the questions are candid
My arrows miss
I’ve heard about your fragile ego
Your shield, your sword
What am I expected to do ?
Shout Man Overboard ?

Come around when I’m asleep
Roll around, try to wake me
That’s all right, you’ve got to go now
Words overtake me
Your pubic hairs are on my pillow
Your stubble rings the sink
Your words under my sing
Your table manners stink

I paddle in the things I love
You wallow in a swamp of trivia
In a vase with insincere I love you’s
Next door’s camellias
I’m sick and tired of this position
Hatched underneath your arm
Crotch under stress
You’re little and it’s come
I’m bored – staring at the ceiling
While you point out my faults
I’ve watched the wallpaper pealing
From slamming doors
You talk about penis envy
Your friends applaud
What am I expected to do ?
Shout Man Overboard ?

Come across to other girls
Look around and start a rumour
Jealous wife scenes raise a smile a parties
Like anal humour
Are you addicted to attention ?
Do you do it for effect ?
You’re wet, out of control, misunderstood and hen-pecked

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie over liedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.