Tags

, ,

Anderhalf jaar zitten we in een nieuw gebouw. Na een maand begonnen de klachten te komen. Te warm, niet genoeg zuurstof, koppijn, moe of op zijn Twents: sloerig. Maar dat waren opstartproblemen, een nieuw gebouw heeft altijd problemen met de klimaatbeheersing.

Na een half jaar was er een grote vakantie, 6 weken en alles zou beter worden, men had tijd genoeg om dingen te corrigeren. Ondertussen kregen we het advies om elke keer dat we dachten dat het niet goed was, een noodnummer te bellen. Sommige collegae belden 6 keer op dag. Minstens. En enkele keer kwam er een conciërge of uitzendkracht met een clipboard en een temperatuurmeter, maar verder dan constateren kwam niemand.

Na de zomer veranderde er natuurlijk niets. Vooral in computerlokalen bleek de temperatuur regelmatig subtropisch, ook al sneeuwde het buiten. De Arbo-dienst gaf het advies om gewoon massaal ziek te zijn, dus geen les meer te geven in sommige lokalen.

Het grote probleem blijkt de aanwezigheid van computers. De geruchten gaan dat er bij de bouw van het bouw geen rekening mee is gehouden dat er computers zouden worden gebouwd. Terwijl elk lokaal 1 computer heeft, sommige zelfs 30. Kacheltjes worden ze genoemd. En dat zijn ze ook. Maar ja, wanneer je een gigantisch schoolgebouw neerzet, hoe kun je dan ook rekening houden met computers? Zo vooruitstrevend is het onderwijs toch niet? Een telraam, een geodriehoek en een typmachine zijn modern genoeg.

Vlak voor de tweede zomervakantie kwam er iemand bij ons in de vergadering. Het zou na de zomer allemaal beter zijn. Hij garandeerde dat alles goed zou komen. Sceptici vroegen zich af wanneer ze dat ook al weer eerder hadden gehoord.

Nu, na anderhalf jaar begint het geduld bij velen op te raken. Klagende studenten, barstende koppijn aan het eind van de dag, docenten die weigeren bij bepaalde temperaturen les te geven, ouders die klagen bij de directie, oftewel er moest echt iets geboren.

Het ei van Columbus bleek een portable airconditioning. Een geweldig apparaat dat elders in het gebouw overbodig bleek. Het heeft slechts één nadeel: de hete lucht kan nergens heen, want er zitten geen ramen in de computerlokalen. Dus moet de afvoer de gang op. En dus voelt het in die gang net alsof je uit een vliegtuig stapt op een Caribisch eiland. 10 uur lang met koude lucht en dan de hitte in, het voelt alsof je een muur van warme lucht doormoet. Maar misschien hoort het wel zo, we zitten bij de opleiding Toerisme tenslotte.

Helaas bleek het apparaat ook niet helemaal schoon. Volgens een met moeite ademende langslopende collega zit er schimmel in. Een studente had het over groene thee met een vleugje honing. Hoe dan ook: het stonk gigantisch.

Een goede oplossing zou miljoenen kosten, is ons verteld. Lijkt me gek. Om een fatsoenlijk systeem van klimaatbeheersing aan te leggen in een nieuw gebouw begroot je toch vooraf? Voor miljoenen zet je een nieuw gebouw neer. Lijkt me ook goed. Geef ons de helft van die miljoenen, ik zoek een stukje grond en een aannemer, wij bouwen een klein schooltje, met ramen die open kunnen, en het probleem is opgelost. Kunnen we de roostermaker meteen ontlasten.

Binnenkort gaan de computers automatisch uit ’s avonds, alle beetjes helpen. Benieuwd naar de volgende stap. Want een definitieve oplossing, dat lijkt me nog iets te optimistisch.

Advertenties