Tags

, , , ,

Ik ben een sportfan. Maar ik ben geen fan van de Nederlandse supporters. Helaas blijken de Nederlandse supporters namelijk geen echte supporters. Zo doet de doorsnee Nederlandse fan wel alsof hij van sport houdt, maar eigenlijk is hij/zij gewoon iemand die van feest houdt. De sport wordt aangegrepen om een feestje te vieren. Neem nou het volgende fragment:

Blijkbaar is er dus een nummer waarbij je geacht wordt met een stoel boven je hoofd mee te zingen. Ik weet dat het veel gevraagd is om Braziliaanse supporters te evenaren als het op dansen aankomt, maar doe het dan helemaal niet. Waarom helemaal naar de Alpe ‘d Huez rijden om daar dan in bocht zeven feest te vieren? Heeft het nog iets met wielrennen te maken? Kijk naar het commentaar bij het stukje. Gaat er ook maar één opmerking over sport? Zie je ergens wielrenners? De echte wielerliefhebber komt al jaren niet meer op Alpe ‘d Huez

Volgende voorbeeld:In geen enkel ander land ter wereld komt er een stadion vol mensen naar schaatsen kijken. Maar meestal zitten er bij een doorsnee WB wedstrijd in Calgary meer kenners dan in Thialf. Want daar zitten bochten vol mensen die vooral uitblinken in vreemde hoofddeksels en bierconsumptie. Vraag ze wie Simeonato is of wie Thunberg was en ze staan met de mond vol tanden.

Helaas zijn er steeds meer voorbeelden te vinden, ik noem nog het Holland Heineken House (klik voor beelden uit Peking) en de wedstrijden van het Nederlands voetbalelftal.

De doorsnee Nederlandse supporter is een feestvierder die de sport aangrijpt om eens even te doen wat hij normaal niet durft. Door de week een saaie kantoorbaan, maar op de tribune een Zeeuws meisje met borsthaar, een kerel in een jurk, een dame met oranje borsten. Ga voortaan carnaval vieren, op zo’n regenachtige maandagavond in Oeteldonk. Maar laat de sport aan de echte liefhebbers.

Advertenties